Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ïi t ?1J ü00lt fs maar vermoed; want er maar tussche" hen gerezen, een niets, een spinrag, maa waann allerle, vliegjes waren blijven hangen, die tegen t vensterglas gonsden en het daglicht verduisterden. \Vat zou wel grooter zijn, de trots van den man, of van de vrouw? Wie van beiden zou

rlnnüleer • ' om een spinrae we£ te vagen■

? ~ Z,J Waren vr,enden gebleven; voor het uiterhjke niet meer dan dat, daar hij zich de handen had gebonden en, man van eer als hij was bij al zijn onberadenheid, geen poging zou doen om zich te bevrijden. En zij ... zelfs niet om Romney's wille zou zij een vlekje zij t ook niet grooter dan een traan, op zijn trouwstee doen vallen - „een, al kon zij er iokein beter geluk, dan deze zou aanbrengen, voor twee menschen door winnen, — daartoe had zij mij veel, veel te lief, mij die tusschen haar hart en haar hemel stond."

ni"rȕ m' 'u Tloekte ik? Ik Seloof dat ik roerloos neerzat. Mij klonk onder dit alles nog iets anders in

de ooren. Ik hoorde Marian's verhaal en tegelijk Romneys huwelijksgelofte: „Ik zweer trouw aa,i haar" en die haar was deze vrouwelijke slang. Is het niet kerktijd op dit uur?

,.Lady Waldemar sprak nog langen tijd," vervolgde i Iarian, maar ik hoorde niet meer wat zij zeide. Zooals bij een liefelijke melodie de ziel hooger dan deze gaat omzwerven, zoo dwaalde ook de mijne van wat ik hoorde naar wat ik leed. Eerst later gaf ik een vorm aan nnjn besluit. Wij spraken uren achtereen. Waartoe zoolang? Mijn lot stond helder voor mij , 'k moest het wel onder de oogen zien. Maar de edelmoedige dame liet niet af. Zij zocht de zaak slepend te houden, beschouwde haar uit het oogpunt van mijn belang _ wat niet dat van Romney was. En toch wist zij niet - hoe kon zij weten - welk afschuwhjk monster ik eindelijk ten prooi zou vallen; wat ondier mij, arme zinkende, grijpen en mijn doodstrijd voltooien zou."

Sluiten