Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Enkelen stelden zich er kort en bondig tégen en noemden het „ontijdig", terwijl anderen zelfs zóó ver gingen dat zij hem beschuldigden in een goed blaadje te willen komen bij de directeuren en zich zeiven tot „professor" te willen promoveeren. Deze laatste insinuatie bracht hem er toe, zijn voorstel terug te nemen. Hij zag in dat, als hij op déze wijze de zaak aanpakte, zij tot niets zou leiden. Beter ware het misschien, zoo dacht hij, enkele oudere broeders over te halen er op in te gaan. Hij vreesde dat zijn te groote ijver schade had gedaan aan hetgeen hij zoo gaarne tot een goed einde wenschte te brengen. Maanden lang deed het hem bitter leed — zoo schreef hij aan zijn vriend Watt — en kon hij er niet aan denken zonder een pijnigend gevoel. Voor de tweede maal bracht hij zijn voorstel te berde, doch ook thans zonder succes. Zou hij zich laten slaan in hetgeen hij zoo hoog noodzakelijk vond? Dat in geen geval! Doch hij wilde het nu over een anderen boeg wenden. Hij zou aan de tegenstanders toonen wat er met inlandsche krachten gedaan kon worden. Overal zou hij heen reizen in den grooten omtrek, waar hij ook maar een weg vond en, na eerst goed onderzocht en rondgekeken te hebben, hier en daar zelf inlandsche hulpzendelingen aanstellen. Men had — onder Gods zegen — slechts de proef te nemen en het plan zou slagen. Doch de Voorzienigheid had andere dingen met hem voor, zooals wij later zien zullen.

Tóch viel zijn plan niet geheel in duigen. Zijn

Sluiten