Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vonden, den zendeling niet dat vertrouwen konden schenken, dat hij toch zoo ruimschoots verdiende. Hij kwam destijds op vóór den inlander en streed niet tégerr den Boer. In latere jaren zou hij even sterk zijn diepe verontwaardiging uitspreken over de Kaffer-oorlogen, welke aan zijn eigen landgenooten, de Engelschen, naar zijn meening, tot groote schande strekten. Ook Livingstone gevoelde zich ter dege Engelschman en ook hém ontbrak niet de nationale trots, welken elk rechtgeaard vaderlander voor zijn vaderland koestert. Doch die trots was bij hem niet, zooals bij het meerendeel der Engelschen, ontaard in nationalen hoogmoed, in dat zich iets „a part" en beter en voortreffelijker gevoelen dan het overig deel der menschheid. Niet ontaard in dat soort jingoïsme dat, naar het ons voorkomt, zijn sterkste uitdrukking gevonden heeft in een der grootste vertegenwoordigers er van, den hofdichter Alfred Austin. Men kan er zeker van zijn dat Livingstone het niet eens zou geweest zijn met de eindregels van sommige coupletten, voorkomende in een zoogenaamd vaderlandslievend gedicht ') van dezen onwaardigen opvolger van den beroemden en edelen Alfred Tennyson; met regels als: „Die strijdt voor Eng'land, strijdt voor God, en „Die sneeft voor Eng'land, rust bij God." Hij zou ze onwaar en beleedigend voor God genoemd hebben, een teeken van groote verwatenheid en in de hoogste mate ónchristelijk. Trouwens, zijn nobel en eerlijk

') „Spar tan Mothcrs" by Alfred Austin, the Graphic 16 Jan. 1900.

Sluiten