Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door leven of beweging om zich heen. Deze tijd was een van de gelukkigste perioden van zijn leven, daar hij ook vele wandelingen met zijn kinderen maakte, vooral in de bosschen van Barnet, waar zij een poosje met elkander vertoefden. Een van zijn grootste kwellingen van die dagen was de post. Door middel hiervan werden hem soms de onbeteekenendste dingen gevraagd; eerst trachtte hij alles nog te beantwoorden, doch na een paar weken moest hij het reeds opgeven: het nam te veel tijd in beslag. Van wandelen in drukke straten hield hij niet, daar hij dan altijd kans beliep herkend en als een wonderdier aangegaapt te worden. Eens liep hij in de Regentstreet te Londen, werd opgemerkt en was dadelijk door een groot publiek omstuwd; hij wist niet hoe aan de nieuwsgierigheid te ontsnappen; gelukkig ziet hij een huurrijtuig, springt er in en .... weg! Om dezelfde reden kon een kerkgang hem dikwijls óók veel last bezorgen. Eens was hij ergens gelogeerd en gevoelde hij groote behoefte Zondags met de familie mede naar de kerk te gaan, ofschoon hij er wel wat tegen op zag, bevreesd, dat misschien de menschen zijn kerkgang zouden bederven door druk naar hem te kijken. De familie haalde hem over het tóch maar te wagen: men zou hem wel zóó plaatsen dat hij niet gezien kon worden, n.1. aan het boveneind van de familiebank, die onder een galerij door liep. Toen hij er zat, boog hij het hoofd voorover en hield dit achter de beide handen zoo wat verborgen. Tóch had de predikant hem opge-

Sluiten