Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wel steunen wilde, al achtte hij het slagen daarvan eene onmogelijkheid, verkreeg zij de beschikking over eene kleine cel, die toevallig buiten gebruik was, en richtte die in voor schoollokaal. Zij opende de school zelve, daarbij geholpen door Mary Anderson, en leidde Mary Connor tot dezen arbeid in. De leerlingen ware jonge kinderen, meest nog onder de zeven jaar, die de moeders niet onverzorgd hadden kunnen achterlaten; maar verschillende vrouwen baden en smeekten om ook aan het onderricht te mogen deel nemen. Wegens de beperkte ruimte kon slechts een twintigtal worden toegelaten en zij die niet konden worden geplaatst, beklaagden zich daarover zoo hartstochtelijk, „als gold het een doodvonnis." „Ik ben in den laatsten tijd veel bezig aan „eene school, die ik in Newgate tracht in gang te „brengen," schreef Mrs. Fry aan een harer zusters „en „smaak daar veel voldoening van." Naarmate dit werk vaster vorm aannam, vond zij ook meerdere dames bereid haar daarin bij te staan en afwisselend te vervangen bij het zoo onmisbare dagelijksche toezicht; maar toen dit eenigen tijd had geduurd, kwam uit het ééne werk weder ander werk voort. „Bij onze bezoeken „aan de school, en die bezochten wij dagelijks," schrijft Mrs. Fry, „waren wij telkens op nieuw getuigen van de „ergerlijke toestanden in de vrouwenafdeeling; van het „bedelen, schelden, kaartspelen, vechten, zingen, dansen „en dragen van manskieeren, van tooneelen te afschu-

Sluiten