Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kranke soldaten en aangaande haar eigen onvermogen tegenover zoo grooten nood, al deden zij wat zij konden om in hare naaste omgeving de gevallenen bij te staan. „De meest gewone hulpmiddelen ontbrekenschreef Williani Howard Russell, de oorlogscorrespondent van de Times. „Niet de minste rekening wordt er gehouden met betamelijkheid, met reinheid; de stank

„is ontzettend; voor zoo ver ik kan nagaan,

„sterven de manschappen zonder dat eenige poging „wordt in het werk gesteld om hen te redden. Zij „blijven liggen, zooals zij zijn nedergelegd door kameraden, die hen op hunnen rug voorzichtig van het „slagveld naar het hospitaal droegen, maar niet bij „hen konden blijven." De onverzorgde toestand der Engelsche soldaten, verklaarde hij verder nog, viel te meer in het oog, vergeleken bij de zorgvuldigheid, waarmede de Fransche bondgenooten voor hunne gewonden zorgden, en door de wijze, waarop bij de Fransche troepen, niet alleen in de hospitalen maar tot zelfs op het slagveld, de tot hare taak wel opgeleide liefdezusters langs de draagbaren en bedden gingen om hulp en lafenis te bieden. Maar bij liet Engelsche leger ontbrak vrouwelijke verpleging geheel. „Zijn er „onder ons dan geene vrouwen vol toewijding, geneigd „en bekwaam om uit te gaan tot de zorg voor de „lijdende soldaten in de hospitalen te Scutari?" zoo besloot William Russell zijne aangrijpende schildering.

Sluiten