Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„die eveneens leden dag en nacht en er nog veel meer „reden toe hadden. Een bepaald plan had ik niet; het „was ook niet mijne bedoeling om anderen te gaan „helpen. Ik wilde alleen maar mij verdiepen in men„schelijk lijden en tot lijdenden zeggen: ik begrijp u, „want ik heb ook geleden.

„Het was in eene stad als Liverpool niet moeilijk om „menschelijke ellende op het spoor te komen. Er stond „een groot stedelijk werkhuis, dat destijds ongeveer „vijf duizend perzonen bevatte: eene kleine wereld op „zich zelf. Die uitgestrekte stichting bezat een eigen „ziekenhuis voor behoeftigen, dat toen werd bestuurd „door Agnes Jones1), een engel van barmhartigheid. „De andere afdeelingen waren nog niet gereorganiseerd. „Er waren afzonderlijke zalen, waar arme meisjes een „toevlucht kwamen zoeken als herfstbladeren opgejaagd „door den wind, wanneer de winter invalt. Velen van „haar kwijnden daar weg aan de tering zonder eenigen „geestelijken bijstand, want de gezegende invloed van „Agnes Jones reikte zoo ver nog niet. Beneden in het „gebouw was een correctie-huis voor vrouwen, bestaande uit lange keldergewelven met naakte muren, „ongemeubeld en met vochtige steenen geplaveid. Daar „werd touw geplozen deels door gevangenen, deels „door ongelukkigen, die, door honger, verlatenheid ot „zonde tot het uiterste gebracht, op deze wijze een stuk

!) cf. pag. 176.

14*

Sluiten