Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„verscheen voor den eersten keer de oude Phallus van Si va, dien de god, volgens een andere overlevering in twaalf Lingams verdeelde schitterend van licht, en die de blikken der goden en der menschen op hen deden richten; vervolgens plaatste hij hen over in verschillende gedeelten van Indië waar de goden en de genieën, voor de acht wereldstreken bestemd, hun vrome hulde bewezen; en nu nog worden zij er aangebeden."

„Daar werden ook," zeggen deze schrijvers, „ter eere van Siva de feesten van Phallus gevierd, waarop men dit heilige beeld plechtig droeg; daar bleken ook zijn aanbidders in de waanzinnige Bacchusfeesten, door een wild enthusiasme gedreven, zelf toe te geven aan de macht, die de natuur met een onweerstaanbaar geweld meesleept en haar versterkt met een verzengend vuur."

Alle Indische legenden hebben den Lingam voorgesteld als een der oudste Hindoe-goden. In de oogen van die instinctmatige godsdienstige volksstammen konden de teel' deelen slechts heilige deelen zijn, die hunne verbeelding onder de hooge bescherming eener godheid plaatste. Deze werd hun door hunne priesters werkelijk voorgesteld in don vorm van een mannelijk lid, dat zij onder den naam Lingam aanbaden. Deze door de Brahmanen begunstigde eeredienst voerde hen, volgens de overleveringen, tot alle buitensporigheden der zinnen, en bracht hun besmettelijke ziekten der geslachtsorganen.

Pierre Sonnerat geeft in zijn belangwekkende reis in Indië een andere legende over den eeredienst van Lingam betrekkelijk de venerische aandoeningen bij de aanbidders van Siva en Vischnoe. Ofschoon dit verhaal slecht3 de waarde van een fabelachtige geschiedenis heeft, verbergt het echter,

Sluiten