Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in een overleg zonder verwijten, zooals het past aan hen die in onderling vertrouwen strijden voor hetzelfde hooge doel, de taktiek onzer partij opnieuw ernstig te overwegen en vast te stellen. Dit kan niet anders dan aan den strijd voor 1905, die reeds nu gaat beginnen, meer vastheid en kracht geven. In het leven van menschen en partijen brengt een flinke stoot, die tot hernieuwde rekenschap van overtuiging en daden noopt, alleen de kans op verzwakking of vernietiging, als de kern ongezond is. En dat is nu bij ons niet precies het geval. Daarbij komt, dat er in de openbare meening binnen niet al te langen tijd een gewijzigd oordeel over de algemeene staking zal komen. Men zal zich rekenschap geven van twee invloeden: die van de zonder uitzondering harde taal van den eersten minister en die van de haastige behandeling der wetten vóór Paschen. Men zal zich ook herinneren, dat de directies, blijkens haar drukwerk, de staking reeds in Maart hadden verwacht, en zich afvragen, of de pogingen van regeering en directies er wel op berekend waren om dit evenement te verhoeden. Men zal overwegen dat de directies met haar „zuivering" van het personeel ongemotiveerd hard slaan, en er werken in de publieke opinie humanitaire elementen genoeg om daartegen stemming te wekken. Ook bij het triomfeeren is wijze politiek aan een grens gebonden; komt men over de schreef, dan bereikt men in den regel niet het effect dat men wenscht.

Ik raad ieder, die voor zijn oordeel beide partijen wil hooren, aan, het artikel van J. Oudegeest in de pas verschenen „Nieuwe Tijd" te lezen. Dat geeft een kijk op de zaak, die allicht dien van „de Standaard" in waarde evenaart. De heilige verontwaardiging van de pers is op onze stemmen gemunt. We haalden er in 1901 met een partij van drie, vierduizend leden, waaronder vele vrouwen en ook mannen die niet-kiezer zijn, ruim 38000. Dat was het effect der sympathie die de partij wekt bij de kleine burgers en boeren, bij de slecht-betaalde kleine ambtenaren en bij een zeker aantal intellectueelen. En het was ook de afkeer dien de andere

Sluiten