Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verliest eenige nuanceeringen die van waarde zijn. Maar terwijl wij ouderen met ons zeiven moeten uitmaken wat er in ons conservatisme voortkomt uit aanwensel en wat uit zucht tot behoud van wezenlijk waardevolle dingen, mogen wij ons toch niet verzetten, als er kans komt dat voor de jeugd het mooie instrument der taal wat gemakkelijker te hanteeren zal zijn.

Ik ben geen deskundige, alleen maar een belangstellend toekijker. Maar als ik op een school prachtig schrift heb gezien, met alle n's, dt's en wat er verder bij hoort, precies in orde, en ik hoor dan eenvoudige versjes lezen zonder een begin van begrip van klank en rythme, dan vraag ik me toch wel eens af, of dat heele taalonderwijs niet grondig moet worden herzien.

Er moet hierop tijd gewonnen worden, liefst tijd voor den schooltuin en ander direct onderwijs van de kennis der natuur. Met veel openlucht, schoolwandelingen en schoolreisjes. Het kunstmatig ingewikkeld gemaakte samenstel der schrijftaal heeft veel franje die er zonder gevaar af kan vallen, mits men maar niet rake aan het wezenlijke. Aan het logisch opgebouwd stelsel der syntaxe moet men niet komen, maar de uiterlijke aanduiding kan met hetzelfde effect veel eenvoudiger gebeuren. Niemand zal beweren dat er geen mooi Engelsch proza is geschreven, al zijn de schrijvers niet gebonden aan de vrouw en den man, die op hun fouten in de geslachten zouden loeren.

Onze jonge auteurs moeten maar voorgaan; de meesten zijn al een beetje losser van de regels dan een vorig geslacht het op hun leeftijd was. Het schijnt dat de taaldressuur op gymnasia en hoogere burgerscholen, althans wat het Hollandsch betreft, wat losser wordt, en ik heb in al die jaren dat ik veel copy onder de oogen krijg, gruwelijke fouten tegen geslacht, verbuiging en vervoeging zien maken door jongeren die hun taal veel sterker hoorden onder het schrijven en er meer liefde en begrip van hadden, dan bij menigen correcten schrijver met nul fouten in zijn thema

15

Sluiten