Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de goede gevolgen: de leerlingen weten dan, wat er gebeuren moet en hebben er reeds een zekere vaardigheid in verkregen, wat zeer wenschelijk is. want: niet het leeren der lettertekens, maar de verbinding van letterklanken tot woorden is bij het aanvankelijk lezen de grootste moeilijkheid.

Hieruit volgt, dat de volgorde der letters zooveel mogelijk moet bepaald worden met het oog op de moeilijkheid, die de verbindingen opleveren, en dat dus om deze reden medeklinkers als t, p en k dienen te komen na s, l, r, m, zelfs na v, f, z. Maar er moet nog iets anders in acht genomen worden, wanneer de volgorde der letters voor het lezen vastgesteld wordt.

Om veel verscheidenheid in de leesstof te kunnen aanbrengen, is het noodig na te gaan met welke letters reeds spoedig veel woorden gevormd kunnen worden. Houdt men dit in het oog, dan kan het wenschelijk blijken reeds vrij spoedig een letter te leeren. die voor het verbinden nog al moeite oplevert. Dit is b.v. het geval met de t. Heeft men nu reeds veel vooroefeningen in het verbinden van letterklanken gehouden, vóór men de leerlingen laat lezen, dan is men daardoor vrijer in de keus der letters, als met lezen een aanvang gemaakt wordt.

Het gemakkelijkst is de verbinding van twee klanken, zoodat voor eerste oefeningen in het verbinden woorden moeten dienen, die uit twee klanken bestaan. Maar bij het bepalen van de eerste oefeningen in het verbinden, moet nog op iets anders gelet worden, dat van ruim zooveel belang is: het verbinden van de zoogenaamde ontploffingsgeluiden met een volgenden klinker is het moeilijkst. Al worden letters als k, t, p zooveel mogelijk uitgesproken zonder eenig bijgeluid, toch zal er altijd bij het afzonderlijk uitspreken er van iets gehoord worden, dat met een klinker overeenkomt, waaruit volgt, dat er bij het afzonderlijk uitspreken van zoo'n medeklinker vóór een klinker, zooals bij k-ee. een hiaat ontstaat, dat een gemak-

4

Sluiten