Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Volstrekt niet mevrouw!"

„Maar het wordt heusch te laat!" riep Mathilde, die intusschen de kamenier had gescheld, de sortie had omgeslagen en haar capuchon in de hand hield.

„Neen, lieve kind! ik moet zelf nog wat toilet maken; wij hebben den tijd; ik ben met mevrouw v. D. overeengekomen om het onbeduidende stukje, dat als lever de rideau gegeven wordt, te laten afspelen ; het is alleen om de Dame blanche te doen."

Ik hielp Mathilde de wit glacé handschoenen aantrekken, die zij in haar ongeduld dreigde te scheuren. Toch liet mama zich niet lang meer wachten. Mathilde nam afscheid van mij met een kus, en fluisterde mij toe : Als hij u nu maar geen hoofdpijn bezorgt!"

„Zwijg toch!" beet ik haar toe, maar reeds was Eckbert met mevrouw vooruit, en bood haar zjjn arm, om haar naar het rijtuig te geleiden. Hij keerde terug, eer ik mij had kunnen bezinnen wat aan te vangen.

„En Cendrillon blijft thuis!" sprak hij met spotachtigen glimlach.

„Omdat zij het verkiest," gaf ik ten antwoord; onder een scherp verwijt van hem kon ik het hoofd buigen, maar tegen bespotting kwam mijn fierheid op. „Zooveel ik het kan ontkomen, ga ik hier niet in het publiek," liet ik volgen.

„Uit voorzichtigheid zeker, daar hebt gij gelijk in; de Xenaars komen hier in de opera; zij hadden u maar te herkennen. ■ .

Ik schelde.

„Mijnheer Witgensteyn! mag ik u voorgaan naar de andere kamer, men komt hier afnemen," sprak ik, terwijl Ilendiik

reeds binnentrad.

Eckbert volgde zwijgend; de knecht schoof deporte-brise'e toe; wij waren alleen, ongestoord voor geruimen tijd; wat zou het geven ?

Na het harde woord, door hem gesproken, wachtte ik niets goeds. Ik zette mij op eene causeuse; mijne knieën knikten. Witgensteyn kwam naar mij toe en bleef voor mij staan. Verbeeldde ik het mij, of lag er werkelijk meewarigheid in den blik, waarmee hij op mij neerzag?

„Als gij behoefte hebt aan rust, zal ik heengaan," sprak hij eenigszins gedwongen.

„Zou dat mij rust geven, Eckbert?" vroeg ik.

Sluiten