is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rechte guit was, en dat hij haar zeker nog eens met zijne grappen dooden zou, en te midden van deze uitroepingen en voorzeggingen liet zich gedurig een'lach, de een al sterker dan de andere, hooren, totdat George ten laatste wezenlijk begon te denken, dat hij inderdaad een gevaarlijke geestige jongen was.

„En deedt gij dat met Tom, masser George? O Heer, o Heer!"

,.Ja," zeide George. „Ik zeide: „Tom gij moest Tante Chloé's pastijen

eens zien; dat zijn de rechte soort, zeg ik."

„Jammer, dat Tom dit nu niet kan doen," zeide Tante Chloé, op wier goedaardig hart de gedachte aan Toms berooiden toestand een sterken indruk scheen te maken. „Gij moest hem hier eens te eten vragen, masser George," vervolgde zij; „dat zou recht aardig van u wezen. Gij weet,masser George, gij moet u om uwe voorrechten boven niemand verheven achten, omdat ons die alle geschonken zijn; wij moeten daaraan altijd

denken," zeide Tante Chloé ernstig.

„Wel, ik ben van plan, Tom in de andere week eens hier te verzoeken," antwoordde George, „en dan moet gij uw best eens doen ! VY at zal hij verbaasd staan te kijken! Wij zullen hem zoo laten eten, dat hij er na veertien dagen nog den smaak van heeft.

„Ja, ja, dat is heerlijk, zeker!" zeide Tante Chloé vergenoegd. „Masser zal eens zien. Och Heer, wat hebben wij al soms maaltijden gehad! Denkt gij wel aan die groote kuikenpastei, die ik maakte, toen generaal Knox hier te eten was? Missis en ik kregen bijna twist met elkander over dat eerecht. Ik weet niet wat die dames soms scheelt, en soms wanneer iemand het 't zwaarst te verantwoorden heeft en alleen aan het werk denkt, dan komen zij rond kijken en bemoeien zich met alles. Nü wilde missis hebben dat ik dit, en dan dat ik dat deed, en eindelijk werd ik verdrietig en zeide: „Nu, missis, zie dan toch eens naar uwe schoone handen en die lange, dunne vingers met ringen, die schitteren als mijne witte lelien in den morgendauw, en zie dan mijn zwarte stompe vingers eens aan. Nu, denkt gij niet, dat de Heer mij voor het maken van pastijen bestemd heeft, en u om in de woonkamer te blijven ?" Kijk, ik was toen recht onbeschaamd,

masser George."

„En wat zeide moeder?" vroeg George.

„Wat zij zeide? Wel, zij keek mij vriendelijk aan en zeide: „Wel, Tante Chloè, ik geloof, dat gij volkomen gelijk hebt," en dadelijk ging zij naaide kamer. Zij kon mij gestraft hebben, omdat ik zoo durfde spreken, maar waar is het, en ik kan geene dames in de keuken dulden."

„Nu, gij hebt u ook goed met dien maaltijd gehouden; ik weet nog wel dat iedereen dit zei," merkte George aan.