is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Weg met u 1" zeide de moeder, de wollige hoofden van zich stootende. „Gij zult nog stikken en nimmer klaar worden. Gaat naar de beek en wascht u!" beval zij, hare vermaning van een luid klinkenden klap vergezellende, die echter de jongens nog zoo veel te luider deed lachen, terwijl zij haastig over elkander heen de deur uit tuimelden en buiten in een luid gejoel uitbarstten.

„Heb ik nu ooit van mijn leven zulke wilde knapen gezien!" zeide Tante Chloé, eer vergenoegd dan toornig, terwijl zij een ouden tafeldoek met eenig water nam, om daarmede het gelaat [en de handen van het kleine meisje te waschen, en na haar zoo lang gepoetst en gewreven te hebben, totdat zij glom, zette zij haar op Oom Toms schoot, waarna zij zich onledig hield om het overschot en de gereedschappen van den avondmaaltijd weg te bergen. Het kind trok Oom Tom nu en dan aan den neus, streelde hem in het gelaat, of woelde met de vette handjes in zijn wollig haar, welk laatste haar een bijzonder groot genoegen scheen te verschaffen.

„Is t niet een engel van een kind," zeide Ooin Tom, terwijl hij haar op een kleinen afstand van zich hield, om haar eens recht in het gelaat te kunnen zien, en vervolgens opstaande, zette hij haar op zijn breeden schouder en begon met haar door het vertrek te springen, terwijl masser George haar met zijn zakdoek toewuifde, en Mozes en Peter, die van de beek terugkwamen, een leven maakten als jonge beren, tot eindelijk tante Chloé verklaarde, dat „zij haar hoofd van den romp deden vallen" door al het geweld dat zij maakten. Maar daar naar hare eigene verklaring het rumoer dagelijks in de hut herhaald werd, verminderde hare vermaning in geenen deele de algemeene vroolijkheid, totdat een ieder genoeg gedanst en gesprongen had, om eindelijk naar rust te verlangen.

„Nu, ik hoop dat gij eindelijk gedaan zult hebben," zeide Tante Chloé, die zich inmiddels bezig had gehouden om eene ruwe hangmat in gereedheid te brengen; „en dus Mozes en Peter, kom hier en ga rusten, want zij zullen hier van avond de samenkomst hebben."

„Och, moeder, laat ons daarbij wezen; zij zijn zoo aardig en wij houden er zoo veel van."

„Wel ja, Tante Chloé, laat hen opblijven," zeide masser George, de hangmat weder achteruit stootende.

Tante Chloé, welke op deze wijze den schijn bewaard had, scheen met het voorstel zeer ingenomen te wezen, en zeide, terwijl zij de hangmat wegborg: „Nu, het zij zoo, het zal hen misschien goed doen."

Het geheele gezin vereenigde zich nu om de noodige schikkingen te maken, ten einde de bedoelde bijeenkomst te kunnen ontvangen.

Toen al het overige geregeld was, werden er twee ledige vaten in de