is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

erkende minnaar van een der meest gevierde schoonheden uit den omtrek, en zoodra de vereischte toebereidselen het doenlijk maakten, was hij de echtgenoot van eene schoone gestalte, een paar schitterende, donkere oogen en omstreeks honderd duizend dollars, waarom hij natuurlijk door iedereen als de gelukkigste sterveling werd beschouwd.

De jonggehuwden sleten hunne wittebroodsdagen in een schitterenden kring van vrienden op hun prachtige villa in de nabijheid van het meer Pont-Chartrain, toen hem op zekeren dag een door een hem welbekende hand geschreven brief werd gebracht, juist terwijl hij zich met de vroolijkste stemming en de levendigste gesprekken in een aanzienlijk gezelschap bezighield. Hij werd doodelijk bleek bij het zien van het adres, en korten tijd daarna miste men hem uit den kring. Toen hij zich alleen op zijn kamer bevond, opende en las hij den brief, welks lezing thans niet meer noodig was. Hij kwam van haar, die tot zijn echtgenoote bestemd was geweest, en die hem omslachtig mededeelde, aan welke vervolgingen zij al was blootgesteld geweest door de familie van haren voogd, wiens zoon men had willen noodzaken haar te huwen, terwijl zij mededeelde, hoe zijne brieven sedert langen tijd uitgebleven waren, hoe zij hem telkens had geschreven, totdat zij was begonnen te twijfelen; hoezeer haar gezondheid onder al die angsten had geleden, en hoe zij eindelijk het geheele bedrog had leeren kennen, dat aan hun beiden gepleegd was geworden. De brief eindigde met uitdrukkingen van hoop en dankbaarheid, met belijdenis van onkreukbare trouw en liefde. Al deze uitdrukkingen waren smartelijker dan de dood voor den ongelukkigen jongen man. Hij schreef onmiddellijk terug:

„Ik heb uwen brief ontvangen, maar te laat. Ik meende alles gehoord te hebben en was wanhopig. Maar nu ben ik gehuwd, en alles is voorbij. Laat ons trachten elkander te vergeten; dit is alles wat voor ons wenschelijk is."

Toen men Augustin, bleek als een doode, op zijn sofa zag liggen en hij een plotselinge aandoening van hoofdpijn als de oorzaak van zijn ongesteldheid voorwendde, beval zijn vrouw, die geenszins de ware oorzaak vermoedde, hem aan om hertshoorn te gebruiken; maar toen bleekheid en hoofdpijn week op week terugkeerden, zeide zij slechts, nimmer vermoed te hebben, dat mr. Clare zoo ziekelijk was, en dat het haar nu voorkwam, dat hij geweldig aan hoofdpijn onderhevig was, daar zij maar zelden met hem kon uitgaan, en het zulk een vreemde verschijning was, dat zij zich zoo dikwijls alleen vertoonen moest, nadat zij zoo pas getrouwd waren. Augustin was in zijn hart verheugd, dat hij een zoo kortzichtige vrc iw had; maar toen de eerste dagen van het huwelijk voorbij waren, begon hij te ontdekken, dat een schoone jonge vrouw, die altijd gewoon was geweest