is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met een lijkstaatsie met je rijden zal. Eilieve, open dan je oogen eens en zie hem aan, en zeg dan in het vervolg niet weder, dat ik je vergeet, als ik op reis ben."

Marie opende haar oogen en vestigde die op Tom, zonder zich uit haar houding op te richten.

„Ik weet zeker dat hij zal gaan drinken," zeide zij.

„Neen, hij moet een uitmuntend voorbeeld van matigheid en vroomheid wezen — daarvoor staat men borg."

„Nu, ik wil hopen, dat het zal blijken waarheid te zijn," hernam de dame; „maar het is meer dan ik verwacht."

„Dolph!" riep St. Clare, „wijs Tom den weg naar de keuken, en neem je goed in acht. Denk aan hetgeen ik je gezegd heb."

Adolph trippelde lustig voort, en Tom volgde hem van verre met loome schreden.

,,'tls een ware Behemoth!" zeide Marie.

„Ei kom, Marie," zeide St. Clare, terwijl hij zich op een tabouret naast haar sofa zette, „wees nu eens genadig en spreek een vriendelijk woord met den armen drommel."

„Gij zijt veertien dagen over uw tijd uitgebleven," zeide de dame meesmuilend.

„Ja, maar ik heb je immers de reden daarvan geschreven."

„Hum! zulk een koude, korte brief!" merkte zij aan.

„Eilieve, de post zou juist vertrekken, en er bleef mij dus geen tijd tot schrijven meer over."

„Dat is altijd dezelfde uitvlucht," vervolgde Marie. „Er zijn steeds redenen genoeg om de reizen lang en de brieven kort te maken."

„Zie nu eens hier," ging hij voort, haar een smaakvol doosje overhandigende, na het geopend te hebben, „welk een geschenk ik in New-York voor je heb gekocht."

Het was een daguerreotype, helder en zacht als een gegraveerde kunstplaat, die Eva en haar vader, hand en hand naast elkander zittende, voorstelde.

Marie beschouwde het haar aangebodene met een onvoldanen blik.

„Hoe kondt gij toch zulk een onbevallige houding aannemen?" zeide zij, de schouders ophalende.

„Nu, ten opzichte van de houding moge ieder zijn bijzondere gevoelen hebben; maar wat denk je van de gelijkenis!"

„Indien je mijn gevoelen in één opzicht zoo weinig op prijs stelt, geloof ik dat dit ook in het andere het geval wel zijn zal," verklaarde zij, wrevelig het doosje sluitende.