is toegevoegd aan uw favorieten.

Lambert Hadewart

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK VI. WISBY.

De winter te Bergen duurde lang en Lambert Hadewart was er niet al te best over te spreken. Zonder zijn ouden Wizlaw en Olrik Rasmus zou hij den tijd niet om hebben kunnen krijgen, beweerde hij later als men hem er over sprak. Wel zat hij, getrouw aan zijn belofte, dag aan dag vlijtig voor zijn koopmansboeken, vergeleek inkoop en verkoop, cijferde, berekende en trachtte dat jaargetij geheel en al koopman te zijn. Dat lukte hem grootendeels ook heel goed, en hij leerde voor alles bij dit nauwkeurig werken volharding, zelfverloochening, levensernst. Slechts eens had hij in den naherfst, terwijl Olrik Rasmus met een gehuurde schuit voor het huis Hadewart naar Vlaanderen was, met zijn ouden Rolof een uitstapje gemaakt naar den in heel Noorwegen beroemden Dowerfjeld en gezeten aan de voeten van de Noorsche bergreuzen van de eeuwig met sneeuw gekroonde Sneehatta.

Eindelijk! eindelijk kwam voorjaar en voorzomer, de fjorden werden vrij van ijs, de scheepvaart begon.

En nu zou hij uit de Noordzee eindelijk weer gaan naar de Oostzee, zijn zee; de oude, geheel gekalefaterde smak voer naar Wisby.

't Was nog vrede — men schreef het jaar 1361 — in de Noorsche wereld. Wel ging er reeds iets als een siddering door het rustige rijk en het land, net zooals je 't bij het ijs merkt, voor het scheurt; langs heel de kust hoorde je van alles en nog wat over de booze, veel omvattende plannen van koning Waldemar, maar iets zekers kon totnogtoe geen sterveling vertellen omtrent dezen geheimzinnigen, gesloten Deenschen koning. Dat er iets in de lucht hing, kon je tasten en voelen, want de eergierige Deen, die pas na jarenlange twisten de grooten van zijn rijk had overwonnen en eindelijk alleen