is toegevoegd aan je favorieten.

Logica in boekdruk

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Christoffel Plantin, zelf een franschman van geboorte, die zijn lettervoorraad gedeeltelijk uit Frankrijk betrok, heeft den franschen druk van Antwerpen en van Leiden uit tot de nederlandsche gemaakt en dat voorgaan werd na de scheiding tusschen Zuid en Noord in het einde der zestiende eeuw gevolgd door de Elseviers eerst, later door de talrijke fransche boekenuitgevers met de Wetsteins vooraan, die tegen het begin der achttiende eeuw om des geloofswille naar de Geünieerde Provinciën overkwamen. Die historische lijn moet gevolgd worden. Opnieuw moeten wjj ons wenden tot Frankrijk. Ongelukkig is dat rechtstreeks niet uitvoerbaar, omdat onze drukkersen volgens duitsch-technische eenheden zijn ingericht, zoodat het fransche werk in Duitschland in de letterlijke beteekenis van het woord pasklaar gemaakt moet worden om voor ons land bruikbaar te zijn. Dat Duitschland daartoe niet overgaat, tenzij er in eigen land materieele voordeelen van te verwachten zijn, is een zeer natuurlijk iets. En hoe zelden is dat geval? De gevolgen van den oorlog van 1870 zijn allerminst weggewischt; fransche en duitsche kunst verdragen elkander niet, nu evenmin als vroeger, noch in muziek, nog in schilderkunst, noch in architectuur, noch in woordkunst, noch in toegepaste kunst, noch in versieringskunst.

Straks heb ik u gesproken over het principe van den rechthoek en gevallen opgenoemd, waarin de aard van het handschrift zich verzet tegen een strenge uitvoering van dit beginsel. Ik kom daar nu op terug om u te zeggen, hoe de moderne boekkunst een modus vivendi gevonden heeft. Halve witte regels verbreken het vierkantige aspect van den spiegel. Noodwendig moet dat wit dus verdwijnen, hetgeen gedaan wordt door aanvulling dier witte regels met ornementjes: sterretjes, kruisjes of wat dies meer zij. Theoretisch is dit middel volkomen juist, in de practijk faalt het echter veelal. Gelijk- en gelijkvormige figuurtjes naast elkander geplaatst