is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het voornaamste was echter voor het tegenwoordige, dat hij zijn dochter uitnoodigde met hare kinderen het Kanaal over te steken om in Engeland het einde van de beroeringen in Duitschland af te wachten."

„En?" vroegen de drie toehoorders uit één mond.

c/Zij gaat! Zij is op dit oogenblik misschien reeds op Engelschen bodem."

//En jij, Bob?" vroeg Barbara, terwijl zij haar man uitvorschend aankeek.

„Ja, ik, dat is het juist. Ik zal alles in het kort uitleggen. Onze heer Frederik blijft achter en geeft trots den banvloek zijn Pfalz niet op. Toen mijne Elisabeth nu begreep, dat zij afscheid van haar gemaal moest nemen en ik haar op dat oogenblik juist onder de oogen kwam is het haar te binnen geschoten dat ik ook getrouwd en reeds bijna twee jaar van mijn vrouw gescheiden ben en dat die scheiding nog langer zou duren als ik haar naar Engeland vergezelde."

,/Heeft zij je uit haar dienst ontslagen, man ?"

,,Ontslagen? Neen! Zij heeft mij alleen maar verlof gegeven. Je weet, Barbel dat er geen sprake kan zijn van dwang, ik ben geen gekochte of verkochte slaaf, maar" . . .

„Maar zoolang je meesteres Elisabeth je niet wegjaagt dan blijf je als een klit aan haar hangen!" zeide Barbara niet zonder bitterheid.

,/Beste Barbel!" antwoordde haar man trouwhartig. //Moet ik dan met een veeg mijn geheele vroegere leyen uitwisschen? Dan was ik immers Bob Hampton niet meer. Ja! Met levensgevaar ben ik hier gekomen om je te zeggen, dat ik mijn meesteres naar Engeland volg en om jou te komen verzoeken je vaderland te verlaten en met mij mee te gaan."

Op die gewichtige vraag volgde er eenigen tijd een doodsche stilte in het vertrek. Barbara richtte hare oogen dan op den een dan op den ander, alsof zij om raad wilde vragen. Toen wierp zij een blik op de deur van de kamer, waar de jongens sliepen, blijkbaar streed zij een zwaren strijd. De heer des huizes en Bob keken voor zich, alsof zij vreesden