is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De oude vrijheer was doodsbleek geworden. Na eenige oogenblikken zeide hij langzaam zijn hoofd schuddend: ,/En dat hebben zij ti gezegd? en toen Dr. Henneberger bevestigeud knikte vervolgde hij diep weemoedig: „Gij wordt onvrijwillig getuige van het feit, dat ik in miju familie weinig liefde en vertrouwen bezit. U, den vreemdeling, hebben de tweelingbroeders geopenbaard datgene waarvan ik, hun naaste bloedverwant, geen enkel woord weet. Ik zal mijne kleinzoons terstond laten roepen en hun in uw tegenwoordigheid mijn antwoord geven. Hebt gij mij eerst nog iets vertrouwelijks te vragen, zeg het mij dan."

//Ja, een persoonlijk verzoek. Wij, inwoners van Maagdeburg, strijden vol moed, de uitkomst staat in God's hand; een bedachtzaam man houdt echter ook rekening met een ongelukkigen afloop, een wending van het geluk. Ik heb een gedeelte van mijn have te gelde gemaakt, hier" ... en de syndicus legde een lederen buidel op tafel . . . „ik verzoek u dit voor mij te bewaren. Ook een wagen met fijn laken, dat mij geholpen heeft als handelaar het land door te trekken^ blijft als noodpenning voor mij in Naumburg achter. Ik mag hierbij op u rekenen ?"

//Zonder mankeeren. Mijn andere weigering geldt in het minst niet uw persoon. Wanneer deukt gij van hier te vertrekken, opdat ik u intijds een bewijs van ontvangst zend?"

,/Dat heb ik niet noodig van den vrijheer Von Maltiz. Over een paar uur vertrek ik weder."

»En gij wilt weder naar Maagdeburg terugkeeren?"

//Zeer zeker. Mag ik u nu verzoeken uwe kleinzoons te roepen, ik zou gaarne hebben, dat zij weten dat ik mijn belofte heb gehouden. Mijn tijd is kort."

Toen de tweelingen binnen traden, zagen zij terstond dat hun grootvader niet bijster ingenomen was met hun verzoek. Winfried naderde slechts schoorvoetend. Berthold raapte al zijn moed bijeen en keek zijn grootvader vastbesloten aan. Deze begon:

„Tot mijn groote teleurstelling moet ik daar hooren, dat