is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wankelde en geraakte in verwarring. En nu ging het man tegen man, liet eene schot werd terstond beantwoord door het ander.

//Vivat Gustavus!"

z/Vivat Feruandus!"

Vol geestdrift, wild van opgewondenheid, maaide Berthold op zijn vurig ros met zijn reeds bloederige» degen in het rond. Hijzelf noch Valentijn hadden een enkele wonde opgeloopen in het heetst van het gevecht. Daar hoorde Berthold een onderdrukten kreet en omkijkend zag hij overste Teuffel, doodsbleek in het zadel wankelen, een kogel was hem onder den arm door borst eu schouder gedrongen, uit neus en mond druppelde bloed op het zadel.

Reeds was Berthold aan zijn zijde en sloeg den arm om zijn overste heen. Een vijandelijke voetknecht wilde met den hellebaard naar den nu weerloozeu jonker stooten, doch Valentijn stak hem terstond overhoop. Overste Teuffel deed een poging om te spreken, een golf bloed belette hem dit. Hij beduidde de jongelieden met zijn hand, dat zij zich weder in het gevecht moesten begeven. Berthold schudde zijn hoofd en riep: //Dek ons den rug, Valentijn, wij willen onzen overste redden !"

En langzaam, schrede voor schrede, den zwaargewonde in zijn arm, mende hij beide paarden uit het moordadig gewoel.

Toen zij buiten de gevechtslinie en tengevolge van het voortdringen van de Zweden geheel buiten gevaar waren, beurden de beide jonge mannen den overste behoedzaam uit den zadel, bereidden hein een rustplaats op den grond eu gingen daarna water zoeken. Toen hij gedronken had en een weinig was bijgekomen, zeide de overste met een droevig lachje: wDat is liet lot van den soldaat, jonker! Nu, voorwaarts, weer in den slag! Soldatenplicht! Gehoorzaamheid!" Berthold gehoorzaamde met weerzin, een oogenblik lateiechter reden zij weer op den vijand in ... .

Toen de zon was ondergegaan, was Tilly's lot beslist. De keizerlijke armee geheel verslagen, bijkans vernietigd vluchtte