Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wordt dat reeds dadelijk de vraag is gedaan of de patiënten ook te veel met „dogmatiek" zullen worden bezig gehouden, dan antwoordt het Bestuur: „Hoe onverstandig zou het zijn de zwakken te vermoeien met hetgeen sterken soms niet eens kunnen dragen. Maar zeker is het doel om ook deze ongelukkigen te brengen tot den Heiland, ze te leeren in Hem te gelooven, die, ook voor hen gestorven aan het Kruis, en opgestaan uit het graf, nu ook hun Zijn vredegroet brengt. Bij Hem, die aan vermoeiden en beladenen rust belooft, die aan het Kruis al onze krankheden heeft gedragen, die door zi jn opstanding uit de dooden eene levende hope wekt in het hart, ook van degenen, die van deze aarde niets meer te hopen hebben, is alleen hulp ook voor deze klanken te vinden."

Zoo werd in Nederland de eerste schrede gezet op het te lang misschien onbearbeid gebleven terrein. Eere en dank aan de edele vrouw, die daartoe het initiatief nam; eere en dank aan de mannen en vrouwen, die op haar aandrang mede de hand aan het werk hebben gelegd, en die toen en later den moed hebben gegrepen om door te zetten, 't Was echter wel eenigszins — het volgende hoofdstuk zal het duidelijk maken — een uitgaan, zonder te weten waar men komen zou. Men kende nog zoo weinig den toestand, en vermoedde niet dat het aantal der kranken zóó groot was, voor wie men om hulp zou aankloppen. Evenwel, nadat A was gezegd, moest ook B worden gezegd. De Vereeniging was opgericht voor den tijd van 20 jaren, en rechtspersoonlijkheid verkreeg zij dooi' de goedkeuring harer Statuten bij Koninkl. besluit van 16 Mei 1882, No. 35, na welke goedkeuring een Huishoudelijk Reglement werd vastgesteld.

Sluiten