Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vorm-vereischten echter reeds spoedig weg, bij de scheuking — men was haar, wij merkten het reeds op, steeds minder gunstig gezind — bleven zij nog langen tijd standhouden. Opdat de begiftigde den eigendom der geschonken zaak verkreeg, was niet alleen noodig, dat traditie had plaats gehad — hetzij dan reëele traditie of „tradition feinte" door middel van een „clause translative", o. a. daar, waar de schenker zich het vruchtgebruik van het geschonkene voorbehield, een recht, hetwelk hem ten allen tijde werd toegekend—noodzakelijk was bovendien, dat de schenker zich op plechtige wijze ontdeed van alle rechten, welke hij op de geschonken zaak bezat en dat daartegenover de begiftigde op even plechtige wijze werd bekleed met de rechten van eigenaar. Deze zoogenaamde „vesture" ontaardde evenwel in schijnhandelingen, welke de meest onderscheidene vormen aannamen, gelijk o. a. de overschrijving eener acte tegen betaling eener bepaalde som of de simpele clausule „dessaisine-saisine." De eischen van het verkeer en de wetenschappelijke beoefening van het Romeinsche recht deden evenwel in den loop der jaren hunnen invloed gelden. Was men de „investituur" langzamerhand als een lastige formaliteit gaan beschouwen, zoodat zij geheel van aard was veranderd, de afstand tot de Romeinsch-rechtelijke traditio realis, de feitelijke levering en de traditio fictiva, het constitution possessorium, de brevi manu traditio en het precarium werd er des te geringer door. Verdween de investituur al spoedig geheel bij de reëele traditie, bij

Sluiten