Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdere haar gozag doen gelden. Waarom den begiftigde de actie alleen toe te staan tegen den schenker gedurende diens leven, en niet tevens tegen zijn erfgenamen? Het was weliswaar mogelijk, dat de schenker, die slechts beloofde, maar niet afstond, de benadeeling zijner erfgenamen beoogde, doch mocht dan dit vermoeden reeds een reden zijn een actie door den begiftigde te goeder troinv ingesteld tegen de erfgenamen van den schenker te doen afspringen door dezen laatsten het recht te geven om zich te beroepen op het ontbreken der „tradition .,feinte" of „réelle" tijdens het leven van den schenker? Het Romeinsche recht had er reeds anders over gedacht.

Reeds was men, zooals wij zagen, in sommige Coutumes er toe gekomen aan de schenkingsovereenkomst een actie vast te knoopen en dit in navolging van de Romeinsche leer. Immers, wasjure Romano oorspronkelijk voor schenking traditio of stipulatio vereischt, blijkens 1. 7 § 4 D. 2. 14, volgens hetwelk aan een nudum pactum geen actie kon worden ontleend, Justinianus verleende ook aan dit pactum bindende kracht in 1. 35. § 5. C. 8. 53 (54): „Sin „vera et hoe" (d. w. z. de stipulatio) „praetermissum sit, „et usumfructum minime detinuerit, nihilominus ex lege „nostra necessitatem ei imponi etiam tradere hoe, quod „donare existimavit, ut non ex hoe inutilis sit donatio, „sed liberalitatem plenain et secundum legem nostram „perfectissimam constitutam necessarius traditionis effectus „sequatur, et necessitatem habeat donator omnimodo res

Sluiten