Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heden en interessante verwikkelingen, die de aandacht van hoorders en lezers trekken.

En dan de ontknooping. Deze wordt niet uit den strijd geboren. Wij kunnen haar niet bij de voortgaande ontwikkeling van het probleem vermoeden ; wij zien haar dan ook niet met spanning tegemoet. Tot op het laatste oogenblik zien en hooren we niets dan den lijdenden Job, die overtuigd van zijn' onschuld, de onrechtvaardigheid van zijn lijden bepleit; en de dogmatiseerende vrienden, die altijd met dezelfde stompe wapenen den weerspannigen lijder aanvallen. Dan komt eensklaps de theophanie. De oplossing van het probleem, die we door den strijd der partijen hadden mogen verwachten, komt plotseling van een' anderen kant. Men vraagt onwillekeurig : Waartoe dient, uit een technisch oogpunt beschouwd, die lange vruchtelooze worsteling ? Het was ons niet minder duidelijk geworden, wanneer de dichter ons een groot deel van de wederzijdsche betoogen had geschonken.

Wanneer we dit alles in aanmerking nemen, mij dunkt, dan moeten we erkennen, dat de auteur van het boek Job, hoe groot ook als dichter, als treurspelschrijver niet den lof verdient, welken hem wel eens wordt toegezwaaid. Zijn werk voldoet nauwelijks aan de eerste eischen, die aan het drama moeten worden gesteld. De schrijver heeft op het tooneel tegengestelde machten met elkander in botsing gebracht en ten slotte de ontknooping laten volgen. Maar in

&

i

Sluiten