Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hooger op ! Een derde beeld.

Een beeld, dat stil en groot uit de kroningsvlam van al het aardsche opstijgt.

Gij werpt den blik in één dier stille heiligdommen der menschheid, waar de stralende luister van een werelduur heerscht. Van één dier uren, toen het aan een enkelen mensch gelukte eene daad te volbrengen van ontzaglijke beteekenis: den geest van een eeuwenlangen worstelstrijd der menschheid in zich te voelen ontwaken. Door het kristal van het hooge venster stroomt het warme gouden licht van een helderen herfstdag naar binnen, — het vloeit in zachte golven samen als een lichtkrans boven het hoofd der Sixtijnsche Madonna van Rafaël.

Het woord heiligdom is te zwak. Het is ontsproten aan een gedachtenkring, die het hoogste slechts weet op te vatten als een gat in de bonte wereld der werkelijkheid, — een gat, dat doordringt tot in de diepste eindelooze duisternis, waarin het oog zich blind tuurt, om de spookachtig bleeke sterren van eene bovenaardsche openbaring te zoeken.

De groote meesters der Renaissance hebben geene gaten geschilderd. Toen Rafaël zijne liefhebbende Moeder Gods met het kind Jezus schiep in den individuëelen vorm, waarin zij nog thans voor ons staat, heeft hij daarin alles neergelegd, wat de menschheid tot op dat oogenblik omtrent de liefde aan zich zelf had ervaren.

Alles, wat nog uit den diertoestand was overgebleven. Doch ook alles, wat haar in die duizendtallen van jaren bo-

Sluiten