is toegevoegd aan uw favorieten.

Het leven der liefde in de natuur

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

streep van den grooten nevel zich voor ons oog ontsluit.

En wij krijgen het voorgevoel van eene wording, ook binnen de liefde. In plaats van het eenvoudige woord „eeuwig", dwingt het ons, de liefde te zoeken in den wordenden, uit de blauwe zee der tijden langzaam, als een bont eiland, opgroeienden kosmos. Dit is eerst het eigenlijk nieuwe, wat onze tijd aan het oude, eenvoudige beeld der feiten heeft toegevoegd.

Een gouden koord wordt ons toegeworpen. Laat ons beproeven ons scheepje daaraan voor een deel van onze reis vast te knoopen, om te zien, hoever wij komen. Zeker is het met onze moderne hulpmiddelen een veiliger zeetocht, dan wanneer wij ons inscheepten naar de onsterfelijkheid van het individu. Deze laatste weg is bij natuurwetenschappelijke vraagstukken gelijk aan eene bedriegelijke Odyssee 13). Liefelijke, naakte Sirenen, die den zeevaarder tot zich lokken en verslinden, als hij zich daaraan overgeeft. Cyclopen, die den denker in hun hol opsluiten, zoodat hij blij mag zijn, als hij, aan den buik van een bok vastgeklemd, kan ontvluchten. Circe 14), de toovenares, die den geest der vijsgeeren in het lichaam van den ezel bant. En Lothophagen 15), die aan een suikerbrood hun denkvermogen in den eeuwigen slaap likken Ons pad is eenvoudiger, hoewel ook dit toch niet geheel ontbloot is van het element uit de sprookjeswereld.

Het voert ons door een sprookje van ontzaglijke beteekenis: het moderne natuuronderzoek.

Een regenboog schittert boven het blauw. De regenboog der liefde. Zijn ééne uiteinde hebt gij met den blik gegrepen. Het glinstert boven het eenvoudige proces der menschelijke voortplanting, door de eicel en het zaadlichaampje, dat gij hierboven hebt bijgewoond. Laat ons op onzen tocht nu eerst eens beproeven, naar het andere steunpunt af te dalen. Naar dat punt dus, waar de liefde in het algemeen voor het

eerst in het gezichtsveld van den natuuronderzoeker verschijnt.

6 *