Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het begrip der ontwikkeling.

„Ich bin das Sonnenstaubchen, ich bin der Sonnenball; Zum Staubchen sag' ich: bleibe! und zu der Sonn': entwall'! Ich bin der Morgenschimmer, ich bin der Abendhauch;

Ich bin des Haines Sauseln, des Meeres Wogenschwail.

Ich bin der Mast, das Steuer, der Steuermann, das Schiff, Ich bin, woran es scheitert, die Klippe von Korall.

Ich bin der Hauch der Flöte, ich bin des Menschen Geist. Ich bin der Funk' im Steine, der Goldblick im Metall,

Ich bin der Rausch, die Rebe, die Keiter und der Most, Der Zecher und der Schenke, der Becher von Kristal). Die Kerz' und der die Kerze umkreist, der Schmetterling, Die Ros' und von der Rose berauscht, die Nachtigall."

(R ü c k e r t naar R ü m i).

Eene zaak met de oogen van den modernen natuuronderzoeker beschouwen, wil zeggen : haar in eene ruimte verplaatsen, waar de afmetingen bij millioenen mijlen gemeten worden : waar het mijlenmillioen heerscht. En het beteekent tevens : haar terugvoeren tot een verleden, dat bij millioenen jaren geteld wordt, dus naar het gebied van het tijdsmillioen.

De blauwe stolp van kristal, met de gouden sterrenspijkers, die zich zoo vriendelijk welfde boven de hoofden der antieke menschheid, zooals de glasruiten van eene plantenkas, waarin door den getrouwen tuinman aan den hemel fijn en grof menschenooft getrokken werd, is verbrokkeld. Verbrokkeld tot een leger van afzonderlijk glinsterende wereld-

Sluiten