Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

echter eindelijk eene grens: de sterkere zwaartekracht der aarde krijgt de overhand op de betrekkelijk zwakke natuurkracht, die den droppel bijeenhield en deze verdeelt zich nu plotseling in twee andere droppels, waarvan de eene op de oorspronkelijke plaats blijft hangen, de andere op den bodem der grot valt; derhalve: de vorming van twee individu's uit één.

Het spreekt van zelf, dat hier gansch andere krachten in het spel zijn dan bij de voortplanting en dat wij er niet aan denken, de deeling van een bacil of het gansche leven der liefde in de natuur voor te stellen als een uitvloeisel van de zwaartekracht! Maar de aard van de krachten doet hier niets ter zake. De hoofdzaak is * dat er analogie bestaat in de verschijnselen der anorganische en der organische natuur en dat deeling, als gevolg van groei, ook wel degelijk in het anorganische rijk voorkomt.

Dan is er nog een derde punt van overeenkomst. De voortplanting is, althans bij de meeste dieren en planten, het gevolg van eene zekere sympathie tusschen het mannelijke en vrouwelijke individu, waardoor zij op elkaar eene „aantrekking" uitoefenen. In dit woord ligt reeds dadelijk een begrip van mechanischen aard opgesloten, dat ook in de anorganische wereld eene groote rol speelt. Zelfs is het zeer wel mogelijk, dat de vroeger beschreven wijze, waarop de zaadcelletjes door de eicel aangetrokken worden, op zulk eene mechanische of physische aantrekking berust en zorgvuldige onderzoekers hebben zelfs gemeend, toen zij het proces bij dierlijke eieren bestudeerden, daarbij eene

Sluiten