Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijden opwelt, op ruwe wijze verlaten, om door den menschelijken uitvoergang in het weerzinwekkende ontbindingslaboratorium buiten het menschelijk lichaam neer te storten en het moet daar hopeloos in ontbinding overgaan, opdat het goed gepantserde ei den weg des heils moge inslaan naar rund, varken of snoek. Nogmaals moet echter de blaasworm uit die dieren naar buiten overgaan in de menschelijke maag en daar ellendig aan het maagzuur sterven, opdat de koplintworm op de plaats zijner bestemming, in den menschelijken darm, gerake.

Ééne generatie trouwens leeft en leeft voort in weerwil van e n voorbij elke nakomelingschap: de lintwormkop. Hij zit aan de bron gedurende vijf, tien, somtijds twintig jaren en laat de generatie achter zich maar onbekommerd botten en botten, als een patriarch, die den dood schijnt vergeten te hebben. Eerst als zijn mensch sterft, sleept hem de hongerdood ten grave. En toch is hij juist slechts een schepsel van den tweeden graad, eene „voedster," voor wie de hooge liefde gesloten blijft, zonder gij en gij

Sluiten