is toegevoegd aan uw favorieten.

De geschiedenis der Nederlandsche geloofsbelijdenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vermeldt een menigte feiten en omstandigheden, die we van elders niet wisten. Het dateert uit een tijd, toen de administratieve afscheiding der nederduitsch en waalsch of fransch sprekende hervormden in Nederland nog niet was tot stand gebracht. In één woord, die oude wetsverzameling is de kennismaking overwaardig.

Des te meer mag het bevreemden, dat deze historische schat langen tijd onbekend en ongebruikt is gebleven. Uytenbogaert en Trigland, Thysius en Schoock, Brandt, Bekker en Ens -) vermelden deze synoden niet. Ook W. te Water schijnt, toen hij zijn Historie der Hervormde Kerk te Gent schreef (1756), daarvan nog niet te hebben geweten. Is. Ie Long 3) vermeldt slechts de synode te Teux (1563) en die te Antwerpen (1565). Had hij het Livre Synodal zelf ingezien, dan had hij niet 2, maar 10 synoden besproken. Eveneens zegt W. te Water in zijn Tweede eeuwgetijde van de Geloofsbelydenisse: „De Acten van die synode zijn nu niet meer te vinden", en noemt slechts 2 synoden, van Mei en van 16 April 1566 4). En om te besluiten, Ypey en Dermout5) hebben bij hot schrijven van hun Geschiedenis der Nederlandsche Hervormde Kerk het Livre Synodal wel gekend, maar te weinig gebruikt.

Wijlen de leidsche hoogleeraar N. C. Kist heeft dus der geschiedenis van kerk en kerkrecht een gewichtigen dienst bewezen, door de notulen van „de synoden der nederlandsche hervormde kerken onder het kruis, gedurende de jaren 1563—1577, gehouden in Brabant, Vlaanderen enz." uit het nog onuitgegeven handschrift, bij de waalsche gemeente te Leiden berustende, naar den oorspronkelijken franschen tekst mede te deelen en uit te geven u). Over zijn vondst, een onbekend geworden