is toegevoegd aan uw favorieten.

De godin van het licht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houden ruit verdrongen zich scharen trage vliegen en op eene plek was het glas gesprongen. Op 't oogenblik nog zie ik dat moment van toen, als een tastbaar visioen voor me, hoewel ik weet, dat pas het vele wat daarna kwam, deze op zichzelf volkomen onbeduidende minuut getooid heeft met de aantrekkelijkheid van een gewichtig afscheid. De mensch, voor wien de toekomst afgesloten is, slaat geen acht op de groote keerpunten in zijn leven, wijl hij ze niet kent. Maar soms staat hij, zonder zelf te weten waarom, stil en prent zich een beeld, op zich zelf van geen gewicht, vaster in zijn ziel dan andere. Zoo moet ik toen een wijle besluiteloos gestaan hebben, luisterend naar die tweeërlei schreden: die van het meisje, dat naar haar kamer terugkeerde en die van den man, welke, reeds achter een bocht van de trap verdwenen, met een stap, die dreunde door het groote, stille huis, langzaam naar beneden ging. Gedacht heb ik daar niets bij.