Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een wereld onder, licht zullen we krijgen in deze zaak!

Walter vroeg, wat er nu eerst gedaan moest worden. Toen hij vernam, dat Lilly zou komen, trad hij schuw terug. Het was niet te ontkennen : we waren allen bevreesd voor deze ontmoeting. Frey's oogen schenen spookachtig vergroot, de kapitein liep aan het andere eind van de zaal op en neer, met bange blikken naar de deur.

De graaf was aan de tafel gaan zitten, waarop nog de glazen stonden, waarmede we eerst aangestooten nadden op Lilly's welzijn. Een geknars deed ons opkijken : hij had de zegels van de ondergeschoven lei verbroken en deze

opengeslagen. . . . • t.

— Het wordt steeds fraaier, zei hij, met het hoofd achter het roode scherm van de lamp, hier hebben we den afdruk vad een blooten rechtervoet.

Geen van ons kwam naar hem toe om te kijken, net was voldoende dat hij het zei. Maar binnen een minuut was ieders blik over de voeten van het meisje op de sota gegleden. Ze staken slechts in kousen en een daarvan was zeer vuil. Waarschijnlijk had ze dien eenen schoen reeds op haar vlucht verloren. Maar het was de linker.

Nu een ruk, de glazen rinkelden — de graaf was opgestaan. Hij liep zwijgend dwars de kamer door met de lei in zijn hand. Bij Ernestine gekomen, trok hij met een korten, energieken ruk de reeds half omlaag gegleden rooaen kous heelemaal van den rechtervoet. De voet kroop samen bij die aanraking, maar er werd geen tegenstand genoden.

— Ziet eens hier!

De zool van den voet was zwart, zwart van net roet binnen op de lei. Het was ■winoodig de grootte nog te

vergelijken. ... ,

De graaf wierp de kous op het tapijt, liep naar de tafel terug en ging weer achter de lamp zitten. De roode kous bleef op den grond liggen zonder dat een van ons zich de moeite gaf haar weer over den blooten voet van het meisje te schuiven. De heele handeling had iets gewelddadigs, bijna ruws gehad, dat voelde ieder. En toch was ze mis" schien slechts het voorspel van een nog veel verschrikkelijker scènc»

Weder begon een lang zwijgen, alleen de klok tikte. Eindelijk ging de deur zonder gedruisch open, Lilly

verscheen. . .. .

Zij droeg de gestreepte ochtendjapon, waarin ik naar dezen nacht reeds eenmaal gezien had. Haar gezicht was

Sluiten