Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het losse, grauwe titelblad was een eind verder weggewaaid, en zat van boven vol bloed. Zonder op te staan las ik wat het was: Tolstoy's biecht. Dan staarde zijn laatste schrijven mij weer aan met zijn hoekige letters. Ik las het twee _ driemaal. Het vroolijke vertrouwen daarin klonk mii steeds meer als waanzin. Opnieuw hoorde ik den graaf zeggen : — Dat — is — het dus. De tijd tot de anderen kwamen, scheen mij eindeloos. Soms, als ik opkeek, zag ik het pistool op den grond glinsteren. Maar ik durfde het niet weg te nemen, hoewel ieder die binnentrad, erover moest struikelen. Nogmaals las ik het briefje over. Zou zijn gezicht nu vredig zijn geworden ? Ik was bang, den doek "af te nemen. Een oogenblik had ik, als een visioen van het kerkhof, waar hij begraven wilde zijn. Daarom had hij er vannacht zoo met mij over gesproken. Ik zag het heuveltje tusschen de beide blauwe meren zacht suizende berken — asters op de graven — de school, die hij, als jongen, bezocht had.

— Wonderlijk, hoe kort die schrede is, en zooveel omwegen, zooveel omwegen. Zooveel mijlen, en zooveel philosphie! 't Was mij, alsof hij dit zelf nog eens zeide. ik keek naar hem, maar hij lag star en zwijgend onder zijn doek. De zwaluwen onder het dak vlogen in en uit, hun langvleugelige schaduwen streken telkens over de bloedvlekken op den grond.

Antwoord ! Antwoord ! , .

Er was geen antwoord. En ik zag, door den doek heen, het verwrongen gezicht. — Dat — is — het dus.

Schreden knarsten nu beneden op het zand. Ik ademde op. Eindelijk. Maar slechts één lichte tred kwam de trap op. Er werd geklopt. — Binnen 1 Het was Lilly. Zij bleef bij de deur staan en keek mij met hare groote oogen

vragend aan. ...

— Lilly — zeide ik, langzaam oprijzend — onze

arme vriend ...»

— Werkelijk dood ?

— Dood. Het is vreeselijk! .

Even scheen het, of zij den doek van het gezicht at

wilde trekken, maar zij liet de reeds opgeheven hand weer zinken. Rechtop, strak, stond zij daar, de wenkbrauwen somber opgetrokken, een onverschillige beweging met de schouders makend. Haar blik scheen ijzig koud.

_ Wat een dwaas, zei zij hard, zoodat het luid en als een ontwijding door de stille sterfkamer klonk. Ook

Sluiten