Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geen verstand kan ontzeggen, zooals de leeuw, zich in hun eigen vleesch bijten, als dit hun pijn doet, b.v. als het gewond is door den kogel van een jager. De plantenetende dieren daarentegen zijn in het algemeen meer gewoon aan het verdragen van pijn.

Van den lippenbeer wordt verhaald, dat als een jager één van een tweetal wondt, de gewonde zich op zijn makker werpt en hem tracht te straffen in de overtuiging, dat deze de oorzaak der verwonding is. Wij voegen hier echter aan toe, dat aan de juistheid der verklaring van die handelwijze ook wel getwijfeld wordt.

Het begrijpen van oorzaak en gevolg in de

dierenwereld.

Het verband tusschen oorzaak en gevolg is bij den volwassen cultuurmensch in ontelbare gevallen zóó duidelijk, dat hij zich in het geheel niet meer den tijd herinneren kan, dat hij dat verband niet kende en voelde. Is het dan te verwonderen, dat hij in zoodanige gevallen, waar hij bij een dier het gemis aan het begrip van causaal-verband waarneemt, dadelijk bij de hand is met de uitspraak, dat dit gebrek aan rede is ? Ik behoef wel niet te doen uitkomen, hoe weinig dat oordeel gegrond is.

Een treffend voorbeeld is het volgende. Een hoofdofficier, voortreffelijk paardenkenner, zeide mij eens, dat het te verwonderen was, hoe weinig het paard begreep, dat de kosten van verpleging en oppassing uit den zak van den meester komen. Die opvatting staat niet op zich zelf, maar men kan die door onze eigenaars van paarden dikwijls hooren verkondigen. En toch is het eene allervreemdste opvatting. De meester laat de zorg voor het paard, en in de eerste plaats de voedering over aan een geheel ander persoon, hij zelf maakt alleen gebruik van de diensten van het dier, en doet zich tegenover het dier dus alleen van de onaangename zijde kennen. Toch zou nu het paard dezen gedachtengang moeten volgen : Mijn

2 *

Sluiten