Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het andere geslacht. Daarom leggen ook de wilde paarden hunne uitwerpselen steeds neer op dezelfde plaats, daarom wrijven de antilopen de afscheiding uit hunne traanklieren aan de schors der boomen enz."

Tot mijne groote vreugde vond ik eene bevestiging van mijne opvatting in het reeds vroeger genoemde uitnemende werk van den Amerikaan Ernst Seton Thomson: „Bingo en andere dierenverhalen 1900, dat mij in Juli 1902 ter kennisneming werd toegezonden door den uitgever.

Hier schetst de schrijver op zóó aanschouwelijke wijze de wijze, hoe zijn hond Bingo zich door deze „grappige" gewoonte weet te orienteeren, dat ik dat gedeelte hier laat volgen l):

„In het voorjaar was ik met de opvoeding van Bingo begonnen. Kort daarna begon hij met de mijne.

„Midden op het gedeelte der prairie tusschen ons huisje en Carberry, welk gedeelte twee mijlen lang was, stond de grenspaal van onze boerderij, een sterke post, ingeslagen in een aardheuvel en op grooten afstand zichtbaar. Ik merkte, dat Bingo nooit dien geheimzinnigen paal voorbijliep, zonder dien nauwkeurig te onderzoeken. Toen zag ik, dat de prairiewolven evenzeer als alle honden uit de buurt dit merkteeken bezochten, en ten slotte gelukte het mij door middel van waarnemingen met den kijker, den geheimzinnigen sluier op te heffen, en een blik te werpen in het private leven van Bingo.

De paal was, zooals was overeengekomen, een signaalpost voor de leden der groote familie „canis" uit de omgeving, en hun uitnemende reukzin maakte het voor hen mogelijk te herkennen, welke van hunne makkers het laatst op die plek was geweest. Toen de sneeuw kwam, werd nog veel meer duidelijk; ik ontdekte namelijk, dat die paal slechts één enkel punt was, dat tot een geheel stelsel behoorde, hetwelk zich ver over het land uitstrekte. In het kort, de geheele streek was in verschillende ') T. a. p. blz. 15 env.

Sluiten