Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

telde mij, terwijl hij schudde van het lachen, welke grap hij met kennissen had uitgehaald: „Gisteren was ik op de hoenderjacht en heb toen mijne kennissen aardig beet gehad. Ik had gemerkt, dat zich een vlucht patrijzen verborgen had in een greppel op een aardappelland. Nadat ik van mijn bijzonder ontwikkeld reukvermogen de ongeloofelijkste zaken had verteld, wat door mijne vrienden met ongeloovige gezichten werd aangehoord, wist ik het zóó in te richten, dat wij op een plek kwamen, waar de wind van de patrijzen heenwaaide. Reeds wilden mijne vrienden verder trekken, omdat er geen patrijs te ontdekken was, toen ik plotseling uitriep: „Stil, ik speur patrijzen!" Allen lachten, ik liep echter met overwinnaarsblikken in de aangewezen richting en werkelijk : een vlucht patrijzen steeg op, en ieder van ons kreeg er een onder schot. Van dat oogenblik af stond het bij mijne vrienden vast als een onomstootelijke waarheid : „Ook menschen kunnen speuren !"

Het is uitstekend, als men vertrouwen heeft in datgene, wat andere menschen zeggen. Doch uit den aard der zaak zal men tot de meest onjuiste resultaten komen, als men onwaarschijnlijke berichten zonder onderzoek voor juist houdt.

En een eenvoudige overweging moet de onjuistheid der bewering, dat een mensch kan speuren, onmiddellijk doen uitkomen. Waarin bestaat het wezen van het speuren ? Ongetwijfeld hierin, dat evenals ieder lichaam stralen uitzendt, die door het oog worden waargenomen, zoo ook luchtvormige gassen van dat lichaam uitgaan, die door schepselen met fijnen neus nog dan worden herkend en onderscheiden, als de mensch met een slecht ontwikkeld reukorgaan absoluut niets waarneemt (zie blz. 95). Nu is er een groot verschil in het reukvermogen der verschillende cultuurmenschen, immers menigeen ruikt slechts de grofste uitwasemingen, anderen kunnen door middel van hun reukorgaan dingen onderscheiden, die aan de meesten ontgaan. Ik herinner mij nog, dat ik mij in mijn jongenstijd dikwijls de

Sluiten