Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

omdat zij, zooals gewoonlijk wordt beweerd, groote sympathie voor elkander hebben, maar omdat zij elkander — op de wijze van den blinde en den lamme —voortreffelijk aanvullen.

De struisvogel ziet goed doch speurt in het geheel niet, de zebra ziet slecht maar speurt uitstekend; zij vullen elkander dus aan evenals jager en hond. Komt een luipaard of een leeuw aan, dan merkt de struisvogel hem dikwijls door het gezicht, de zebra door den reuk.

Bijna hetzelfde argument geeft von Wissmann. Hij schrijft het volgende 1): „Men zegt, dat de voorzichtigheid van den grooten vogel en het door zijn scherp gezicht vroeg herkennen van een gevaar de oorzaak zijn van het eigenaardige gezellige bij elkander blijven van verschillende soorten van wild op de Afrikaansche steppen. Men ziet zeer dikwijls twee, drie tot zelfs vier verschillende wildsoorten in een troep vereenigd, doch alleen voor de voeding, want zoodra zij opgeschrikt worden, scheiden die troepen weer van elkander, en zoekt iedere soort op zichzelf beschutting en redding, zooals die door de lichamelijke en geestelijke eigenschappen van ieder bepaald wordt.

Die verschillende wildsoorten zijn onder andere de struis, een vogel, de zebra, een één hoevig dier, de gnoe, de tusschenschakel tusschen antilope en rund, en het hartebeest, de snelste en meest volhardende van alle antilopen. Ik heb mij dikwijls afgevraagd, of de natuur die schepselen geleerd heeft, zich zóó te vereenigen, dat alle zintuigen, die het wild tegen zijne vijanden beschermen, hier bijeen zijn. De struisvogel met zijn onovertroffen scherp gezicht, de zebra met zijn fijn gehoor en de beide andere met hun bij uitstek krachtig speur vermogen. Zeker is het, dat het voor den jager moeilijk is, op zulk een troep te jagen, en voor de beide herkauwende dieren, over wier wonderlijke en voor hen zelf dikwijls zoo verderfelijke handelingen ik in andere hoofdstukken heb gesproken, is de vriendschap

1) Afrikaansche Jagderlebnisse bh. 36.

Sluiten