Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ne hoe quidem quaero, cur haec arbor una ter floreat 16 aut cur arandi maturitatem ad signum floris accommodet; hoe sum contentus, quod, etiamsi, cur quidque fiat, ignorem, quid fiat, intellego. Pro omni igitur divinatione 5 idem, quod pro rebus iis, quas commemoravi, respondebo. Quid scammoneae radix ad purgandum, quid aristolochia X ad morsus serpentium possit, quae nomen ex inventore repperit. rem ipsam inventor ex somnio, video, quod satis est; cur possit, nescio. Sic ventorum et imbrium 10 signa, quae dixi, rationem quam habeant, non satis perspicio; vim et eventum agnosco, scio, adprobo. Similiter, quid fissum in extis, quid fibra valeat, accipio; quae causa sit, nescio. Atque horum quidem plena vita est; extis enim omnes fere utuntur. Quid ? de fulgurum vi dubitare 15 num possumus? Nonne cum multa alia mirabilia, tum illud in primis: Cum Summanus in fastigio Iovis optumi maxumi, qui tum erat fictilis, e caelo ictus esset nee usquam eius simulacri caput inveniretur, haruspices in Tiberim id depulsum esse dixerunt, idque inventum est 20 eo loco, qui est ab haruspicibus demonstratus. Sed quo ^ potius utar aut auctore aut teste quam te? cuius edidici

lfi. cur arandi... accommodet... „waarom deze boom door zijn bloei het teeken tot ploegen geeft".

scammonea „purgeerwinde", „jalappewortel".

aristolochia „moffenpijp". fissum — een denkbeeldige lijn, die de ingewanden in tweeën verdeelde, zoodat hel eene stuk betrekking had op hem die offerde, het andere op den vijand.

fibra is de „vezel" van een stuk ingewand, vooral van de lever, waarop men in 't bijzonder

acht sloeg bij 't beschouwen van 't offerdier.

Summanus wordt wol afgeleid van summus manium (hoogste der geesten), 't Was een god van den nachtelijken hemel en men offerde aan hem, ais het 's nachts bliksemde.

Iovis Optimi Maximi — oppergod der Romeinen, beschermer van hun staat, Iuppiter Capitolinus. — Het hier vermelde feit geschiedde tijdens den oorlog met Pyrrhus. — Met de gansche paragraaf vergel. de nat. deor. II, 12.

Sluiten