Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De jongen liet den dentiste in den steek, sprong naar zijn stoel, boog met de sigaret bibberend tusschen het vel van zijn lippen, naast zich naar zijn guitarra, en zei leuk en in zijn schik:

— „Pronto."

Carmen was opgestaan, zonder verder iets te zeggen.

— „Su sombrero, caballero," ') schreeuwde Consuela naar den dentiste, van wien ze wist dat hij een flambard droeg.

Maar Carmen weigerde met een driftigen knik van het hoofd; neen, dat kon wel zonder2). Ze liep naar het midden der zaal terwijl ze haar keurslijf glad trok en duwtjes gaf in de plooien van haar japon. De padrona keek triomfantelijk van uit haar hoek, de handen gevouwen op den buik, 't gezicht toeschietelijk, lacherig met

een schapenmondje.

— „Olé, olé," blerae Consuela.

Maar in het midden van den vloer was Carmen in eens neêrgedoken, saamgekrompen tot duister, de roode tricot laag bij den donkeren grond; als een gitana neergehurkt bij een openluchtsvuur of voor de deur van haar grothuis van rots, op de hakken steunend zat ze, de handen op de knieën vlak, te wachten op den uitval der guitarra.

En de muziek barstte in eens uit, in volle en stoute akkoorden nu onder de hand van Frasquetito uithortend, als een bui, gelijk een hoos van passieklanken, in korte en gedrongen maten sloeg de speler nu den wilden slag des dans, en het trippen en het klappen van de voeten.

Een rilling schokschouderde Carmela, tartend keek ze nog om, maar toen schudde ze het hoofd met het hooge haar als wilde ze het vrij hebben van de hechtsels der spelden. Vervolgens kwam zij.

') Mijnheer, uw hoed?

2) Bij het flamengo-dansen in theaters, zetten de danseressen een manshoed op, meestal van een der toeschouwers.

Sluiten