Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eeuwig wee werkte er toe mee die kloof nog wijder te maken. En zoo werd het een ingeroest begrip, dat de dood aan het eigenlijk meuschelijke, het leven, zooals wij het hier op aarde kennen, een onherroepelijk einde maakt. De afgestorveneu werden voor de voorstelling '/geesten», rampzalige geesten, verdoemden, met wie men zich evenmin inlaten mocht als met den Satan en zijne trawanten, of zalige geesten, hemelsche verhevene wezens, te hoog en te //hemelsch'/ om nog zich in te laten met de nietige aardsche dingen, den engelen gelijk, en in een eeuwigdurende extase van verrukking God verheerlijkend. Zich met zulke geesten in te laten scheen dus of gevaarlijk, of heiligschennend eu in beide gevallen zondig.

Groef de theologie een bijna ondempbare klove tusschen //menschen'/ eu «geesten», niet minder breed is de klove, die er in de algemeeue opvatting gegraven is tusschen zaligen en rampzaligen of verdoemden.

Naar aanleiding van uitspraken en voorstellingen uit het N. T. is de opvatting algemeen, dat er een ontzaglijk verschil is tusschen de zaligen, die «bekleed met lange witte kleederen», en met palmtakken en gouden harpen gewapend tot in der eeuweu eeuwigheden om den witten troon geschaard staan en met de engelen zingen en juichen ter eere van God, en de rampzaligen of verdoemden, die in zwarte duisternis gehuld en in »den poel, die brandt van vuur en sulfer» geworpen, tot in der eeuwen eeuwigheden tandenknersen, jammeren eu weenen, gekweld door den duivel en zijne trawanten. »Er is een klove gevestigd» leest men in de gelijkenis van den rijken man en den armen Lazarus; en terwijl men andere trekken dier gelijkenis, zooals b. v. het liggen in Abrahams schoot, niet zoo letterlijk opvat, klemt men zich vast aan die uitspraak van een //klove», en stelt zich voor, dat de dood niet alleen een onherroepelijke klove graaft tusschen menschen en geesten, maar ook tusschen geesten en geesten, tusschen zaligen en rampzaligen.

Nu kan het niet ontkend worden, dat de voorstelling des N. T.'s aanleiding geeft tot het aannemen van sulk een_ontzettend verschil. Twee wegen: de een naar het eeuwige leven, de andere naar het verderf; tweeërlei menschen: kinderen der wereld en kinderen van God; tweeërlei groepen bij het oordeel: schapen en bokken; tweeërlei toestand: hemel en hel.

Sluiten