Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het binnendringen der Longobarden, dus sedert meer dan twaalfhonderd jaar, nimmer een andere bestaan had. Evenzeer was het onwedersprekelijk, dat na 1814 het invoeren van sociale en politische hervormingen, in wat men toen noemde liberalen geest, de Italianen over het algemeen veel meer bevredigd zou hebben dan de vereeuiging van liet geheele land onder één regeering.

Maar het bleek weldra dat het eerste toen allerminst te verwachten was. Integendeel, het herstel der oude regeeringen bracht meestal het herstel der oude misbruiken met zich. De hervormingen en verbeteringen, vooral op het gebied van rechtswezen, inwendig beheer, belastingen, gemeenschapsmiddelen en werken van algemeen nut, waaraan onder het nu verdreven Fransche bestuur in alle landen van het schiereiland krachtig de hand was geslagen, werden deels weder te niet gedaan, deels onuitgevoerd gelaten. Slechts hier en daar was een vorst of minister die ze zoo nu en dan opnieuw ter hand nam.

In het herstelde koninkrijk Sardinië geschiedde ongeveer hetzelfde wat in Keur-Hessen plaats had. Alles werd weder gebracht op den voet, waarop het was geweest op het oogenblik dat de Franschen liet land bezet hadden.

In het door Oostenrijk in bezit gehouden deel van het Napoleontische koninkrijk Italië, het zoogenoemde Lombardisch-Yenetiaansch koninkrijk, werd het op Franschen voet ingerichte bestuur door eeu Oostenrijksch vervangen, dat nog veel minder met de nationale eigenaardigheden overeenkwam. Voor volk en land werd daar voortaan weinig gedaan door een regeering, die haar bevelen uitsluitend uit Weeuen ontving en wier ambtenaren alleen voor de belangen vau de Oostenrijksche monarchie hnduen te zorgen. Terwijl het koninkrijk Italië slechts door den band eener personeele unie aan Frankrijk was gehecht geweest, was het Lombardisch-Venetiaansche feitelijk slechts een Oostenrijksche provincie, zooals vóór 1796 het hertogdom Milaan was geweest.

In den Kerkdijken Staat had de reactie hoogtijd gevierd, zoodra Pius VII was teruggekeerd. De Romeinen konden bezwaarlijk sympathie gekoesterd hebben voor liet Fransche bestuur, en de rang vau tweede stad des rijks was voor de oude hoofdstad der wereld waarlijk geen eer, maar eeu jaar na liet herstel der pauselijke heerschappij was de toestand van stad en land al weder zulk eeu, dat die van

Sluiten