Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

burgers, vermeerderd met drie vijfden van het getal slaven. Hoe grooter deel der bevolking van een staat dus tot dezen behoorde, des te geringer was het aantal stemmen dat hij in het congres uitbracht.

Allerlei middelen waren door de zuidelijke staatslieden bedacht om het oude evenwicht te handhaven. In de eerste plaats werd, om het althans in den senaat te bewaren, de gewoonte ingevoerd, steeds de toelating van een vrijen en van een slavenstaat ongeveer gelijktijdig te doen plaats hebben. Evenwel bood dit op den duur geen zekerheid, evenmin als de waarschijnlijkheid, dat altoos een aantal afgevaardigden van het noorden zich bij die van het zuiden zouden houden. Want dit laatste was al reeds in die dagen niet als het noorden in partijen verdeeld; in massa, als een gesloten geheel, behoorde de stemgerechtigde bevolking tot de groote democratische partij, die alleen door haar bijstand haar overmacht handhaafde. Vandaar dat de democraten (of republikeinen, zooals men toen veelal zeide) wel verplicht waren het zuiden te wille te zijn. Dat was duidelijk gebleken bij de quaestie, die ontstond naar aanleiding van het in 1820 gedane verzoek van Missouri, om toelating als staat.

De wensch om de slavernij, als een zedelijk, economisch eu maat-I schappelijk kwaad, zooveel mogelijk te beperken gaf aanleiding tot den eisch, dat de slavernij in het geheele, in 1803 van Frankrijk gekochte gebied, voor zoover zij daar niet bestond, zou verboden zijn, evenals dat voor het land bewesten den Ohio was bepaald. Het zuiden verzette zich als één man daartegen, want dan was alle kans op de oprichting van nieuwe slavenstaten, op handhaving van het bestaande evenwicht uitgesloten.

Maar niet alleen Nieuw-Engeland en de andere oude staten, waar de godsdienstige bezwaren tegen de slavernij zwaar wogen, maar ook die van liet westen ijverdeu voor den maatregel, ook ten bate van de landverhuizing uit die staten naar dit nieuwe gebied; zij wilden de slavernij niet aan hun deur hebben. De echte democraten wilden de slavernij, getrouw aan hun beginsel, als een zaak van iederen staat op zich zelf beschouwd hebben en dus de beslissing over haar toelating aan de bewoners der op te richten staten overlaten. Toen dit thans niet kon doorgedreven worden, werd de strijd zoo hevig, dat alle partij ver baud dreigde te loor te gaan, ja een scheuring voor de deur stond, al dreigde het zuiden nog niet openlijk met het verlaten der Unie.

Iet Missouricompromis.

Sluiten