Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Peru, waar het vroeger een provincie van uitmaakte, gescheiden, en tot een afzonderlijk onderkoningschap verheven, dat naar zijn reeds toen belangrijke hoofdstad Buenos-Ayres heette. Ook de streek aan den noordelijken La Plata-oever, de Banda Oriental, die thans L ruguay heet, was daarmede vereenigd, evenals het in het binnenland gelegen Paraguay, de bekende kolonie der Jezuïeten.

Uie lauden waren door de gansche massa van het geweldig groote, maar uiterst zwak bevolkte Portugeesche Brazilië van de noordelijke Spaansche koloniën gescheiden en door de ontzaglijke Andes van die van het zuidwesten. Ook de vaart otn Kaap Hoorn of door de straat van Magellaan was in die dagen te bezwaarlijk om tot druk verkeer aanleiding te geven. Aan de westkust was toen Peru het hoofdlaud, Lima nog altijd de stad van de grootste beteekenis. Chili kon zich daarmede toen nog in geen enkel opzicht gelijkstellen, en de hooggelegen provinciën Quito (tlians Ecuador) en Opper-Peru (zooals men Bolivia toen noemde), vormden daar slechts een aanhangsel van. Het laatste was de eenige in het binnenland gelegen kolonie, want de kust van Atacama was niet veel meer dan een woestenij, met een enkele zeer onvoldoende haven. Daalde men van het hoogland langs de passen der Andes in oostelijke richting naar beneden, zoo stiet men overal op de zoo goed als ondoordringbare wildernis van het stroomgebied van de geweldige Amazone en van haar soms bijna niet minder indrukwekkende zijrivieren.

Een soortgelijke wildernis vormde het stroomgebied van den Orinoco, dat het tegenwoordige Venezuela van de zuidelijk gelegen streken afscheidde.

Tot het overwinnen dier natuurlijke hinderpalen, nog vergroot door de verbazende afstanden, ontbraken bijna overal de middelen. De westkust bezat geen bevaarbare rivieren. Kunstwegen bestonden er niet, haast geen eenigermate gebaande berg- of boschpaden. Daardoor was er weinig verkeer tusschen de onderlinge gewesten en kon van samenwerking zoo goed als geen sprake zijn. Natuurlijk dat er bijna geen politiek leven bestond, liet meeste nog daar, van waar het buitenland het gemakkelijkst was te bereiken, in Venezuela, waar de eerste revolutionnaire bewegingen plaats hadden , en in Buenos-Ayres. Daar was de krachtige en zegevierende tegenstand tegen de Engelschen tegelijk een bewijs van, overigens in Spaansch-Amerika onverwachte en zeldzame, energie en tevens van trouw aan het moederland.

Sluiten