Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van 1815 niet meer als grondslagen van publiek recht kon erkennen, maar daaraan toegevoegd, dat de toen tot stand gebrachte grenzen niet willekeurig mochten worden veranderd. Alleen had hij aan zijn verzekering, dat Frankrijk den vrede wilde handhaven, de verklaring laten voorafgaan, dat Frankrijk gewapende tusschenkomst van andere mogendheden, met name in Zwitserland en Italië, niet zou dulden en zelfs gereed zou wezen zich te wapenen ten behoeve van verdrukte nationaliteiten. Van propaganda- en wraakoorlogen was trouwens de republikeinsche dichter even afkeerig als de meest conservatieve burgerman. Dat verhinderde evenwel niet, dat de voorloopige regeering de in Frankrijk aanwezige politieke emigranten liet begaan. en noch de poging om België, noch die om Savoie in opstand te brengen belette, hetzij omdat zij in de dadelijk door de volkomen mislukking bewezen onzinnigheid er van reden genoeg vond om er geen gewicht aan te hechten, hetzij omdat zij dat gevaarlijk achtte bij de bestaande opwinding. Evenmin verzette zij zich tegen den uittocht van Polen en Duitschers; zelfs verschafte zij velen de middelen om Frankrijk te verlaten, blijde op die wijze van lastige revolutionnaire elementen bevrijd te geraken.

Want die waren er te Parijs en in de overige steden, vooral de i fabrieksplaatsen, zooals Lyon en Saint Etienne, genoeg. Tegen half April vertoonden zich alle voorteekenen van een nieuwe poging tot omverwerping van de bestaande orde van zaken. Onder leiding van Blanqui en de door hem gepresideerde centrale vereeniging der revolutionnaire clubs, werd den 18ll''n April een nieuwe en nu reusachtige demonstratie van revolutionnairen beproefd. Wel 40.000 menschen namen er aan deel. Maar de Voorloopige Regeering was op haar hoede; tijdig werd de nationale garde op de been gebracht, terwijl de mobiele garde voor het eerst haar trouw aan de regeering bewees. De ovennacht der ordelievende massa der Parijzeuaars kwam zoo schitterend aan den dag, dat de revolutionnairen den strijd zelfs niet waagden. Lamartine's populariteit werd weder grooter dan ooit, terwijl Ledru Rollin en zelfs Louis Blanc in open strijd geraakten met hun heftige partijgenooten.

Zoo konden de verkiezingen, zoowel te Parijs als in de departe- i menten, met betrekkelijke kalmte plaats hebben. Haar uitslag was, t zooals te voorzien was, verpletterend voor de revolutionnairen; wel is waar werden betrekkelijk weinig monarchisten gekozen, maar de gematigde republikeineu verwierven een overweldigende meerderheid.

lerste nederlaag derrevolutionnairen.

)e verkiezingen. Zegeraai der conservatieven.

Sluiten