Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oprichting van een Duitsch rijk ter vervanging van den Bond toonden bijna alle regeeringen zich even goedwillig. In de eerste dagen van Maart had het allen schijn, alsof vrijheid en eenheid in Duitschland van zelf, onder medewerking van het geheele volk en alle regeeringeu, zou tot stand komen.

De Zuid-üuitsche liberalen begrepen dat het nu tijd was om iets wezenlijks te beginnen. Reeds den 5den Maart kwamen hun hoofden te Heidelberg met enkele liberalen uit andere streken bijeen, een en vijftig in getal, liberalen en radicalen dooreen. Gagern won op die bijeenkomst tegen Struve het pleit der Duitsch e monarchie en verhinderde de radicalen de Duitsche republiek uit te roepen; een commissie van zeven mannen werd benoemd om de bijeenroeping van een Duitsch parlement voor te bereiden, en deze riep een week later allen, die als afgevaardigden in een Duitsch vertegenwoordigend lichaam hadden gezeten (onverschillig of hun land tot den Bond behoorde of niet), te Frankfort bijeen tegen den 30sten Maart, om de grondslagen voor de bijeenroeping van een parlement vast te stellen.

Intusschen werd de beweging in Duitschland hoe langer hoe algemeener, de volksvergaderingen hoe langer hoe talrijker en drukker. Ieder burger dacht alleen aau politiek, de zaken stonden overal stil; zelfs de boeren kwameu in beweging en hielden bijeenkomsten, waarin weldra van overal opduikende radicale volksredenaars verschenen. Op het land ging het als in de steden; de zoo pas almachtige ambtenaren, edellieden en militairen waren nergens te zien of deden soms zelf mede. Ook daar heerschte de meest onbeperkte democratie. De regeeringen werden hoe langer hoe meer beangst, overal werden de standeu of de wetgevende vergaderingen bijeengeroepen en tal van ambtenaren, die zich om de een of andere reden impopulair hadden gemaakt, vervangen door degenen, die zij vroeger vervolgd hadden. Allerlei hervormingsplannen werden openbaar gemaakt, allerlei wetten voorloopig opgeheven. Het was alsof Duitschland geheel en al ondersteboven werd gekeerd. Zelfs de oude bondsgezanten werden teruggeroepen en vervangen door bekende liberalen.

Ook Pruisen ontsnapte niet aan de heweging. De koning had reeds dadelijk Radowitz naar Weenen gezonden en bekend gemaakt, dat dfze in opdracht had de Oostenrijksche regeering te zeggen, dat Pruisen volstrekt niet, als in 1792, als kampvechter der legitimiteit tegen Frankrijk dacht op te treden. Zelfs kwam hij terug van zijn nog

Sluiten