Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de andere, week hij geen oogenblik van die gedragslijn af. Te minder daar van de nieuwe Fransche regeering allerminst te verwachten was, dat zij, als die van Lodewijk Philips, zich zooveel mogelijk buiten de Italiaansehe quaestiën zou houden. Integendeel, van den president was het zeker, dat hij de gelegenheid om Frankrijks invloed in het schiereiland te herstellen, niet zou laten voorbijgaan. Maar het was niet zeker in welke richting hij daarbij werkzaaam zou zijn.

Lodewijk Napoleon is gedurende zijn regeering veelal de Europeesche sphinx of de sphinx aan de Seine genoemd. Niemand kon ooit, als zich een nieuw vraagstuk opdeed, met zekerheid voorspellen welke houding hij daartegenover zou aannemen. Thans, bij het begin zijner loopbaan als beheerscher van Frankrijk , was dat nog meer het geval dan later. Want niemand kende zijn denkbeelden omtrent de groote vraagstukken van den dag, met name ten opzichte van de Kerk. Zijn verleden gaf daaromtrent niet den geringsten waarborg. Hij was de drager der Napoleontische traditie, en als zoodanig de man van het gezag, maar tevens het kind der revolutie. In zijn jonge jaren had hij deel genomen aan de bewegingen in den Kerkelijken Staat; men hield het er voor dat hij lid was geweest van het genootschap der Garbonari en lang in nauwe verbinding had gestaan met de Italiaansehe revolutionnairen. Maar aan den anderen kant gold hij als een ijverig verdediger der Kerk. Aan de clericale partij dankte hij voor een goed deel zijn verkiezing. Dat hij deu steun dezer in dien tijd in Frankrijk steeds machtiger wordende partij niet kon missen, was zeker. Wanneer hij dus in het Romeinsche vraagstuk tusschenbeiden kwam, zou het zeker niet ten nadeele van de Kerk zijn. Doch het was niet minder de vraag, of de Nationale Vergadering, met welke hij nog in elk opzicht te rekenen had en zonder welke hij nog niets vermocht, haar revolutionnairen oorsprong en haar republikeinsch karakter zoozeer zou verloochenen, dat zij een tusschenkomst alleen ten bate van het herstel van het pauselijk gezag zou dulden, en evenzeer, of de president zelf alie banden die hem met de revolutie verbonden, zou willen of durven verbreken, om zich tot het werktuig der clericale partij te maken.

Vandaar dat de omgeving van den paus allerminst gesteld was op de tusschenkomst der Fransche republiek en veel liever die van Spanje en Napels, ja zelfs die van Oostenrijk had gezien. Maar 't bleek al spoedig, dat Frankrijk zich niet zou laten afwijzen, dat Oostenrijk

Sluiten