Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heel vernietigd en voor goed een einde gemaakt aan de Phanariotenheerschappij. Niet alleen werd de sultan voortaan verplicht de hospodars alleen uit de bojaren te kiezen, maar dezen verkregen hun ambt zelfs voor hun leven en mochten alleen met goedkeuring van Rusland vervaugen worden. De Donaustedeu en haar gebied werden bij Walachije en Moldavië ingelijfd, den Muzelmannen daar het verblijf ontzegd ; alleen christenen mochten er voortaan vast goed bezitten. Doch de nu zoo goed als zelfstandige vorstendommen bleven door de Russen bezet, en alleen de tegenstand der andere mogendheden weerhield keizer Nicolaas den sultan tot overdracht zijner suzereiniteitsrechten te dwingen, wat zeker binnen kort tot inlijving bij Rusland zou hebben geleid. Eerst in 1834 volgde de ontruiming, nadat elk voorwendsel tot langer blijven was weggenomen.,

Intusschen hadden beide vorstendommen een soort van grondwet gekregen, door een commissie van bojaren onder Russisch toezicht gemaakt, het zoogenaamd organiek reglement. Het gezag werd daarbij verdeeld tusschen den hospodar en de bojaren ; de overige bevolking bleef aan beider willekeur onderworpen. Dit verwekte algemeene ontevredenheid bij het meer ontwikkelde deel der bevolkinsr, dat meer en meer zich begon te laten gelden sedert het land in nauwer betrekking met Europa was gekomen, en sedert het begin der eeuw tal van Roemenen westersche gewoonten en zeden waren beginnen aan te nemen. Vooral Frankrijk trok de Roemenen aan; niet weinigen gingen naar Parijs en studeerden daar en in Duitschland; zij zonden er ook hun kinderen heen, om daar opgevoed te worden of lieten dit door Fransche onderwijzers en gouvernantes doen. Zij volgden hierin slechts het voorbeeld hunner Russische en Poolsche buren. Zoo drongen de westersche begrippen steeds meer binnen en, zooals de geest des tijds toen was, niet het minst op het gebied van staatkunde. Er ontstond een liberale, nationaal Roemeensche partij, die, zooals in die dagen gewoonte was, in de eerste plaats politieke, in de tweede nationale en sociale hervormingen begeerde en die zelfs de vereeniging der beide landen op haar programma zette. Bij de zeer geringe ontwikkeling van de massa der bevolking was dat streven niet onbedenkelijk. Het voorbeeld van Griekenland was in dit opzicht niet bemoedigend.

In dienzelfden tijd begon het land ook uieer en meer belang voor Europa te krijgen. Niet alleen op den Donau, maar ook op de Zwarte zee en door Bosporus en Dardanellen was bij het traktaat van

Sluiten