Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Buslands tus schenkomst in de Donau vorstendommen.

Adrianopel de vrije vaart voor alle koopvaarders bedongen, en dat kwam niet alleen aan de Russische, maar ook aan de Turksche havens ten goede en het allermeest haast aan de vroeger Turksche steden aan den Donau.

Walachije en een deel van Moldavië waren buitengewoon geschikt voor den korenbouw, niet minder dan Zuid-Rusland. Hetzelfde gold van Boelgarije, dat nu eveneens een afvoer voor zijn producten naar buiten kreeg, maar waar de ellendige economische toestand der landbevolking een ernstig beletsel voor de productie was. Ook de Oostenrijksche landen trokken aanzienlijk voordeel uit de openstelling deivaart. Maar nu bleek de toestand van het vaarwater in de Donaudelta een bijna even onoverkomelijk beletsel als vroeger de Turksche heerschappij. De verbetering hiervan ging de krachten der de oevers beheerschende staten verre te boven; daarenboven was deze meer een Europeesch, dan een Turksch, Russisch of Roemeensch belang. Minder dan ooit echter wilde Europa nu Rusland de gelegenheid geven om zich van de hinden aan den Donau meester te maken. Met name Oostenrijk zag zich dan voor goed den toegang tot de zee geweerd. Zelfs tot den prijs van het bezit van Bosnië en Servië zou het niet meer de vorstendommen aan Rusland kunnen laten.

Toch scheen dat in 1848 onvermijdelijk. Toen in de Oostenrijksche . en Hongaarsche landen de revolutie overal zegevierde, kwamen ook de Roemeensche liberalen in beweging. In Moldavië bleef de hospodar Stoerdza meester, maar in Walachije moest de door Russischen invloed verkozen George Bibesco afdanken in handen van een voorloopige regeering, die uit vrees voor de Russen de Turksche bescherming inriep. Het gevolg was een bezetting van het land door een Russisch en een Turksch leger; Moldavië werd natuurlijk eveneens door de Russen bezet. Wanneer het toenmalige Europa niet zoo met zich zelf ware bezig geweest, had het zich kunnen vermaken met het schouwspel van een Turkschen pascha, die tegenover een Russischen generaal de liberale beginselen in bescherming natn. Maar keizer Nicolaas verstond geen scherts. Om hem althans het land niet geheel over te leveren moesten de Turken hun eigen vrienden uit het land drijven en den l8'™ Mei 1849 de conventie van Balta Liman sluiten, waarbij de vorstendommen onder een Russisch-Turksch condominium werden gesteld en de nu niet meer gekozen, maar door de beide mogendheden benoemde hospodars hun zeer verminderde bevoegdheden weder als

Sluiten