Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

omvatte Pruisen en alle Duitsche staten, met uitzondering alleen van Oostenrijk en van de Hanze-steden, die vrijhavens wilden blijven. Oostenrijk moest zich tevreden stellen met eeu handelsverdrag met het Tolverbond en met de toezegging, dat over zes jaar over zijn opneming opnieuw zou gehandeld worden.

Tot deze oplossing hadden vermaningen van keizer Nicolaas, om toch eendrachtig te blijven nu het nieuwe Frartsche keizerrijk de verdragen van 1815 bedreigde, zonder twijfel bijgedragen. Hij schijnt niet te hebben ingezien, dat die verdragen veel grooter gevaar liepen, wanneer, tengevolge van zijn eigen drijven, de overige Europeesche machten gedwongen werden tot toenadering tot datzelfde Frankrijk, dat reeds in zijn isolement hem bezorgdheid inboezemde.

De bezetting der Donau-vorstendommen had slechts weinige maanden na de regeling van dit Duitsche vraagstuk plaats. De bezetting was den Oostenrijkschen staatslieden altijd uitermate onaangenaam geweest, thans nog meer dan vroeger, omdat de daarvoor aangegeven redenen van dien aard waren, dat zij kwalijk anders dan als voorwendsels konden gelden. Zij boezemde daarom ernstige bezorgdheid in. Bij elke poging tot bemiddeling hadden dan ook de Oostenrijksche staatslieden in de eerste plaats de ontruiming zoeken te verkrijgen, en de vasthoudendheid van Rusland op dit punt wekte hun argwaan.

Nadat de Porte den oorlog had verklaard, had Buol de gezantenconferentie opnieuw aan het werk gezet en deze het protocol van 5 November 1853 gepubliceerd. Daarin werden de grondslagen vastgesteld, waarop een eventueele vrede kon worden gevestigd; het waren: de ontruiming der vorstendommen, de herziening der traktaten van 1841, de opneming van Turkije onder de Europeesche staten en een vrijwillige verklaring van den sultan, waarbij deze aan al zijn onderdanen gelijke rechten waarborgde.

Rusland bleef vooreerst echter weigerachtig, anders dan rechtstreeks, zonder bemiddeling van derden, met Turkije te onderhandelen. De oorlog aan den Donau begon, ontruiming der vorstendommen scheen minder waarschijnlijk dan ooit, nu daar de basis der Russische operatiën gevestigd was. De ontstemming in Oostenrijk nam toe, terwijl de verhouding tusschen Rusland en de zeemogendheden, tengevolge van het gevecht bij Sinope, hoe langer hoe slechter werd. In het begin van Februari deelden de laatsten aan Oostenrijk en Pruisen het ultimatum mede, dat zij aan Rusland zouden voorstellen, en vroegen hun medewerking

Sluiten